پر مویی چیست؟ دلایل شایع پر مویی

دلایل پر مویی

پرمویی یا هیرسوتیسم چیست؟

پر مویی به معنی ضخیم و پررنگ شدن موهای در حال رشد صورت و بدن در زنان است که ممکن است در اثر یک بیماری باشد. صورت و بدن اکثر زنان موهای نازک و کم رنگ قابل مشاهده دارند که ممکن است آنها ضخیم تر و قابل مشاهده تر شوند. در حدود نیمی از افراد مبتلا به پرمویی هورمون آندروژن بیش از حد ترشح می شود. این هورمون عامل رشد جسمی و جنسی در مردان است. معمولا سطح هورمون آندروژن در زنان پایین است، اما دلایل مختلفی ممکن است در تغییر سطح آن دخیل باشند. سطح بالای آندروژن باعث تحریک بیشتر فولیکول های مو و افزایش رشد مو در زنان نسبت به حالت نرمال آن می شود. پر مویی در بین ۵ تا ۱۰ درصد زنان وجود دارد که بستگی به تعریف آن ها از میزان موی بدن در فرهنگ های مختلف دارد. میزان شیوع پر مویی با افزایش سن مخصوصا بعد از یائسگی افزایش می یابد.

پر مویی چه علائمی دارد؟

یک زن با پر مویی خفیف شاهد رشد قابل توجه مو در ناحیه ی بالای لب، چانه، شقیقه ها و اطراف نوک پستان و زیر شکم خواهد بود. موها معمولا بالغ و یا شبیه به موهای سر هستند. در پر مویی شدید موهای بالغ در ناحیه ی پشت، شانه ها، قفسه سینه و قسمت فوقانی شکم می روید که از زمان بلوغ شروع می شود. اگر شروع پر مویی قبل یا بعد از بلوغ باشد، مشکلات هورمونی می توانند علت آن باشند که باید علائم آن توسط پزشک بررسی شود. در پر مویی افراد مبتلا ممکن است علاوه بر رشد بیش از حد مو، علائم دیگری نیز داشته باشند، از جمله:

  • پوست چرب
  • جوش یا آکنه
  • ریزش مو که به اسم آلوپسی یا طاسی شناخته می شود
  • بزرگی کلیتوریس (بخشی از اندام جنسی)
  • صدای کلفت و بم
  • خط موی زودگذر

علل ایجاد پر مویی چیست؟

آندروژن: افزایش سطح هورمون آندروژن یا افزایش حساسیت فولیکول های مو به هورمون آندروژن می تواند باعث ایجاد پر مویی شود. اگر چه سطح هورمون آندروژن در مردان بالاتر است، اما میزان آن در زنان بسیار کم است. هورمون های مردانه مانند تستوسترون، باعث افزایش رشد مو، افزایش حجم بدن و تشدید رشد و سیاهی مو می شوند.

انسولین: همچنین سطح بالای هورمون انسولین، هورمونی که موجب جذب انرژی از قند توسط سلول می شود، ممکن است به ایجاد پر مویی کمک کند. انسولین می تواند موجب تحریک سلول های تخمدان برای تولید آندروژن شود، که ممکن است در زنان با مقاومت به انسولین مانند دیابت نوع ۲ رخ دهد. همچنین سطح بالای انسولین ممکن است باعث فعال شدن گیرنده ی فاکتور رشد ۱ شبه انسولین در سلول های مشابه شود، که  به همین ترتیب تولید آندروژن را افزایش می دهد.

چاقی: چاقی به سبب عوارضی که دارد ممکن است موجب بیماری هایی شود که چر مویی از نشانه های این بیماری ها باشد. چاقی می تواند موجب ابتلا به دیابت نوع ۲  و کلسترول بالا شود، پس  دیابت یا کلسترول بالا ممکن است موجب پر مویی شوند.

عوارض دارویی: ممکن است پرمویی ناشی از عوارض جانبی مصرف داروهای خاص باشد. آندروژن درمانی که شامل تستوسترون، دهیدرواپی آندروسترون یا داروی دانازول است، ممکن است موجب پرمویی شوند. به طور طبیعی، بدن دهیدرواپی آندروسترون تولید می کند و برخی افراد آن را به عنوان مکمل برای مقابله با بیماری های مرتبط با سن مانند پوکی استخوان مصرف می کنند. دنازول یک استروئید مصنوعی است که ممکن است در درمان اندومتریوز (بیماری که در آن بافت رحم در خارج از آن ایجاد می شود) استفاده شود و افزایش تستوسترون می تواند عوارض جانبی هر دو ترکیب بالا باشد.

ایدیوپاتیک: افزایش رشد بیش از حد مو در زنان با سطح طبیعی هورمون آندروژن، دوره های منظم قاعدگی و بدون مشکل زمینه ای دیگری، هیرسوتیسم ایدیوپاتیک یا پرمویی با علت نامعلوم نامیده می شود، یعنی این اختلال علت مشخصی ندارد.

اختلالات غدد: گاهی اوقات تومورهای غده فوق کلیه، غده ی هیپوفیز و تخمدان ها منجر به پرمویی می شوند، با این حال، معمولا پر مویی ناشی از این مشکلات شدیدتر و سریع تر از علل دیگر مانند اختلالات هورمونی رخ می دهد.

درمان پرمویی چیست؟

کنترل پر مویی همیشه امکان پذیر نیست، با این حال، رژیم غذایی مغذی و متعادل ، ورزش و فعالیت منظم می تواند به کنترل وزن و کاهش خطر ابتلا به کلسترول و دیابت کمک کند. همچنبن از داروهای غیر ضروری که منجر به پرمویی می شوند، اجتناب کنید. در صورت مشخص شدن علت اصلی پرمویی، پزشک اقدامات مناسب را جهت درمان به شما پیشنهاد می دهد. اگر سطح انسولین بالا باشد، افت انسولین به کاهش پرمویی کمک می کند. در زنان با شاخص توده ی بدنی بالا (BMI)، کاهش وزن می تواند باعث کاهش سطح هورمون آندروژن و در نتیجه علائم پرمویی شود.

اقدامات زیبایی:

پرمویی می تواند باعث ناراحتی یا خجالت شود، اما برخی از درمان های زیبایی و پزشکی می توانند به کاهش سطح آندروژن و یا تاثیر آن بر فولیکول های مو کمک کنند.درمان های موثر برای پرمویی خفیف عبارتند از:

  • کندن مو
  • اصلاح کردن
  • اپیلاسیون: با این وجود، اقدامات بالا می تواند موجب تحریک پوست شود و جهت نتیجه گرفتن باید به طور منظم تکرار شوند. جهت جلوگیری از رشد موهای زائد هر ۴ تا ۶ هفته نیاز به اپیلاسیون است.
  • نرم کننده های شیمیایی مو
  • کرم های موبر
  • لیزر درمانی: لیزر موهای زائد روشی است که در آن دستگاه از نور جهت تولید گرما در داخل فولیکول های مو استفاده می کند و باعث کاهش توانایی رشد مو می شود. استفاده از لیزر برای افراد با انواع مختلف پوست مؤثر است، اما از ایجاد فولیکول های جدید مو جلوگیری نمی کند، گرانقیمت و وقت گیر است و حتما باید زیر نظر فرد حرفه ای و مجربی مانند متخصص پوست، مو و زیبایی و جراح پلاستیک انجام شود. با این حال، اثر آن از کرم ها، اصلاح کردن یا اپیلاسیون بیشتر است.
  • الکترولیز: الکترولیز با تولید گرما از برق به جای نور در لیزر، در فولیکول از رشد مو جلوگیری می کند. الکترولیز به دلیل احتمال ایجاد ضایعات کوچک در پوست، محبوبیت کمتری نسبت به لیزر دارد.
  • دارو درمانی: بعضی از داروها می توانند میزان تاثیر آندروژن بر بدن و پوست را تغییر دهند. قرص های جلوگیری که حاوی هورمون های استروژن و پروژسترون هستند، می توانند از اثرات هورمون آندروژن جلوگیری کنند و تولید تستوسترون در تخمدان ها را کاهش دهند. پرمویی پس از ۶ تا ۱۲ ماه استفاده ی مداوم از قرص های جلوگیری بهبود می یابد. دستورالعمل استفاده از این قرص ها را حتما مطالعه کنید.داروهای ضد آندروژن به تنهایی یا در ترکیب با قرص های ضد بارداری عمل می کنند. پزشکان اغلب داروی آلداکتون را تجویز می کنند، اما سایر داروها نیز در دسترس هستند. از داروهای ضد آندروژن در دوران بارداری استفاده نکنید.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

پرمویی همیشه بیانگر اختلال مهم پزشکی نیست، با این حال، اگر قبل از بلوغ شروع شود، یا اگر همراه با سایر ویژگی های مردانه مانند صدای بم و کلفت و یا اگر تومور علت آن باشد، باید به پزشک غدد یا دکتر زنان مراجعه کنید.

تنظیم و ترجمه: مهشاد معظم

منبع: medicalnewstoday

  دکترتو: نوبت دهی اینترنتی پزشکان

نظرات کاربران

نظر دهید

نظر دهید