کراتین مو معمولاً مستقیماً باعث ریزش از ریشه نمیشود؛ شایعترین آسیب آن، ضعیفشدن ساقه و شکستگی تارهای مو بر اثر مواد شیمیایی و حرارت است.
روغن رزماری بر اساس شواهد محدود، امیدوارکنندهترین گزینه طبیعی برای ریزش موی ارثی است؛ در یک مطالعه ششماهه افزایش تعداد موها مشاهده شد، اما شواهد آن با درمانهای استاندارد قابلمقایسه نیست.
ریزش موی سکهای معمولاً به آلوپسی آرهآتا مربوط است؛ بیماریای خودایمنی که در آن سیستم ایمنی به فولیکولهای مو حمله میکند و لکههای گرد یا نامنظم بدون مو ایجاد میشود.
ریزش موی خطرناک معمولاً با شروع ناگهانی، لکههای بدون مو، نازک شدن سریع مو یا درگیری همزمان ابرو و مژه شناخته میشود و نیاز به بررسی پزشکی دارد.
درمان ریزش مو بعد از کراتین ابتدا به تشخیص تفاوت بین شکستگی ساقه بر اثر مواد شیمیایی و حرارت، و ریزش واقعی مو از ریشه بستگی دارد.
آب پیاز یک درمان خانگی برای ریزش مو است که ترکیبات گوگرددار دارد، اما شواهد علمی درباره اثربخشی آن برای بیشتر انواع ریزش مو محدود است.
درمان قطعی و یکسانی برای ریزش مو در زنان وجود ندارد، زیرا علتها میتوانند شامل الگوی زنانه، کمبود آهن، مشکلات تیروئید، تغییرات هورمونی، استرس یا بیماریهای خودایمنی باشند.
شایعترین علت ریزش مو در مردان، ریزش موی ارثی یا آندروژنتیک است که به ژنتیک و حساسیت فولیکولها به هورمونهای آندروژنی، بهویژه DHT، مربوط میشود.
ریزش مو در بیشتر بیماران ناشی از خود سرطان نیست، بلکه عارضه شیمیدرمانی، پرتودرمانی و گاهی درمانهای هدفمند یا ایمنیدرمانی است.
کمبود آهن، روی و ویتامین D از مهمترین کمبودهای تغذیهای مرتبط با ریزش موی کودکان هستند؛ کمبود واقعی بیوتین یا B12 نیز در شرایط خاص ممکن است نقش داشته باشد.
ریزش موی هورمونی یا الگویی معمولاً بهصورت آهسته و تدریجی رخ میدهد؛ عقب رفتن خط رویش و کمپشتی تاج سر در مردان و پهن شدن فرق سر در زنان شایعتر است.
ریزش موی هورمونی به تغییر سطح یا عملکرد هورمونها و گاهی حساسیت ژنتیکی فولیکولهای مو به آندروژنها مربوط است؛ شایعترین نوع آن ریزش موی آندروژنتیک است.