علائم سرطان روده‌ی بزرگ و راه های پیشگیری و درمان آن چیست؟

تنظیم و ترجمه:

سرطان روده بزرگ

سرطان روده‌ی بزرگ چیست؟

سرطان روده‌ی بزرگ یا سرطان کولون، نوعی سرطان است که در روده‌ی بزرگ دیده می‌شود، روده‌ی بزرگ بخش انتهایی سیستم گوارش است. سرطان کولون گاهی به نام سرطان کولورکتال نیز شناخته می‌شود که از راست روده شروع می‌شود. کولورکتال اصطلاحاتی است که از ترکیب دو کلمه‌ی کولون و رکتوم ساخته شده است. سرطان روده‌ی بزرگ معمولا با تشکیل توده‌های کوچک و خوش‌خیمی به نام پولیپ در قسمت داخلی روده‌ی برگ آغاز می‌شود. در ابتدا پولیپ‌ها کوچک، کم و بی علامت هستند، به همین دلیل پیگیری و غربالگری منظم برای کنترل و برداشتن پولیپ‌‌ها قبل از سرطانی شدن آن‌ها ضروری است. در صورت تبدیل پولیپ‌‌ به سرطان روده‌ی بزرگ، درمان‌های زیادی مانند جراحی،‌ پرتودرمانی، درمان‌های دارویی، شیمی درمانی و ایمونوتراپی برای کنترل بیماری در دسترس است.

سرطان رود‌ی بزرگ در هر سنی دیده می‌شود اما در افراد مسن شیوع بیشتری دارد. طبق آمار انجمن سرطان آمریکا، حدود ۱ نفر از هر ۲۱ مرد و ۱ نفر از هر ۲۳ زن در ایالات متحده در طول عمر خود، به سرطان کولورکتال مبتلا می‌شوند.

سرطان رود‌ی بزرگ در هر سنی دیده می‌شود اما در افراد مسن شیوع بیشتری دارد. طبق آمار انجمن سرطان آمریکا، حدود ۱ نفر از هر ۲۱ مرد و ۱ نفر از هر ۲۳ زن در ایالات متحده در طول عمر خود، به سرطان کولورکتال مبتلا می‌شوند. سرطان روده‌ی بزرگ دومین عامل مرگ و میر در زنان و سومین عامل مرگ و میر در مردان پس از سرطان ریه است. غربالگری منظم و پیشرفت راه‌های درمانی، میزان مرگ و میر ناشی از سرطان کولورکتال را کاهش داده است. سرطان کولورکتال ممکن است خوش‌خیم یا بدخیم باشد که نوع بدخیم آن می‌تواند به سایر قسمت‌های بدن نیز گسترش یابد.

مراحل سرطان روده‌ی بزرگ

تعیین مرحله‌ی سرطان، میزان گسترش سرطان را مشخص می‌کند و در انتخاب مناسب‌ترین گزینه‌ی درمانی کمک می‌کند. در ۴۰ درصد موارد، سرطان کولورکتال در مراحل پیشرفته که نیازمند درمان جراحی است، تشخیص داده می‌شود. مراحل مختلف سرطان عددی از ۰ تا ۴ است که عبارتند از:

مرحله‌ی ۰: اولین مرحله‌ی سرطان کولون و زمانی است که سرطان محدود به مخاط و لایه‌ی داخلی کولون و رکتوم می‌باشد که با نام کارسینوم درجا نیز شناخته می‌شود.

مرحله‌ی ۱: سرطان در لایه‌ی داخلی کولون یا رکتوم رشد کرده اما از دیواره‌ی روده‌ی بزرگ فراتر نرفته است.

مرحله‌ی ۲: سرطان از دیواره‌ی روده‌ی بزرگ عبور کرده، اما به گره‌های لنفاوی مجاور نرسیده است.

مرحله‌ی ۳: سرطان به گره‌های لنفاوی مجاور دست اندازی کرده، اما هنوز به سایر قسمت‌های بدن متاستاز نداده است.

مرحله‌ی ۴: در این مرحله، سرطان به سایر ارگان‌‌های بدن مانند کبد، غشای پوشاننده‌ی حفره‌ی شکم، ریه و تخمدان‌ها گسترش یافته است.

مرحله‌ی راجعه: در این مرحله، سرطان پس از درمان عود می‌کند که می‌تواند دوباره بر روی راست روده، روده‌ی بزرگ و دیگر قسمت‌های بدن تاثیر بگذارد.

مشاوره تلفنی با بهترین پزشکان

علائم و نشانه‌های سرطان روده‌ی بزرگ

در اکثر موارد، در مراحل اولیه‌ی بیماری، علائمی وجود ندارد و علائمی که فرد تجربه می‌کند با توجه به اندازه‌ و مکان توده‌ی سرطانی متغیر خواهد بود، حتی ممکن است علائم سرطان روده‌ی بزرگ با علائم بیماری‌های دیگر مشترک باشد. در صورت تجربه‌ی علائم زیر به مدت بیش از ۴ هفته، به پزشک مراجعه کنید. علائم و نشانه‌های سرطان روده بزرگ عبارتند از:

  • تغییر مداوم در اجابت مزاج: وجود اسهال، یبوست و یا تغییر در قوام مدفوع.
  • خونریزی گوارشی: خونریزی مستقیم به شکل دفع خون قرمز روشن از مقعد یا وجود خون در مدفوع که باعث سیاه شدن مدفوع می‌شود.
  • ناراحتی گوارشی مداوم مانند دفع گاز یا درد شکم.
  • احساس عدم تخلیه‌ی کافی روده پس از اجابت مزاج.
  • ضعف و خستگی
  • کاهش وزن بدون دلیل
  • احساس پر بودن شکم: حتی در حالی که فرد غذا نخورده است احساس سیری دارد.
  • کاهش وزن غیر قابل توضیح
  • وجود توده در شکم که توسط فرد یا دکتر احساس می‌شود.
  • فقر آهن غیر قابل توضیح در مردان و در زنان پس از یائسگی.

عوامل موثر در ابتلا به سرطان روده‌ی بزرگ

اگرچه علت دقیق سرطان کولون هنوز به درستی مشخص نشده است اما به طور کلی، سرطان روده‌ی بزرگ به علت بروز تغییراتی (جهش) در دی ان ای (DNA) سلول‌های سالم روده‌ی بزرگ ایجاد می‌شود. دی ان ای سلول، شامل مجموعه‌ای از دستورالعمل‌هایی است که وظایف سلول را مشخص می‌کند. برای عملکرد طبیعی بدن، به رشد منظم و طبیعی سلول‌های سالم نیاز است. اما هنگامی که دی ان ای سلول آسیب دیده و سرطانی می‌شود، سلول‌ها بی رویه تقسیم می‌شوند، حتی زمانی که بدن به سلول‌های جدید نیاز ندارد. تجمع این سلول‌ها باعث تشکیل تومور می‌شود.

با گذشت زمان، سلول‌های سرطانی می‌تواند رشد کرده، به بافت‌های طبیعی مجاور حمله کنند و آن‌ها را نیز نابود کنند. سلول‌های سرطانی همچنین می‌توانند به قسمت‌های دیگر بدن که نسبت به محل اولیه‌ی تومور فاصله دارند، مهاجرت کنند و متاستاز بدهند.

فاکتورهایی که ممکن است خطر ابتلا به سرطان روده‌ی بزرگ را افزایش دهند عبارتند از:

سن: سرطان کولون در هر سنی رخ می‌دهد، اما اکثر افراد مبتلا به سرطان روده‌ی بزرگ بیش از ۵۰ سال سن دارند. میزان سرطان روده‌ی بزرگ در افراد زیر ۵۰ سال افزایش یافته است، اما پزشکان از علت این افزایش آگاهی ندارند.

جنس: سرطان کولون زنان و مردان را به طور مساوی درگیر می‌کند اما در مردان در سنین جوان‌تر تظاهر پیدا می‌کند.

سابقه‌ی سرطان کولورکتال یا پولیپ: اگر قبلا سرطان روده‌ی بزرگ یا پولیپ‌های سرطانی روده‌ی بزرگ داشته‌اید، خطر ابتلا به سرطان کولون در آینده افزایش می‌یابد.

سابقه‌ی دیگر سرطان‌ها: وجود سرطان سینه، تخمدان یا رحم با افزایش احتمال متاستاز و سرطان کولون همراه هستند.

سابقه‌ی خانوادگی سرطان روده‌ی بزرگ: وجود سرطان کولون در افراد درجه یک خانواده، احتمال ابتلا به سرطان کولون را افزایش می‌دهد. اگر بیش از یک عضو خانواده به سرطان روده‌ی بزرگ مبتلا باشند، خطر ابتلا به سرطان کولورکتال بیشتر است.

التهاب در روده: بیماری‌های التهابی مزمن کولون، مانند کولیت زخمی، بیماری کرون یا بیماری التهابی روده (IBD) خطر ابتلا به سرطان روده‌ی بزرگ را افزایش می‌دهند.

سندروم‌های ژنتیکی: اگرچه تنها یک درصد از سرطان‌های روده‌ی بزرگ با تغییرات ژنی ارتباط دارند، اما این سندروم‌‌ها خطر ابتلا به سرطان روده‌ی بزرگ را به میزان قابل توجهی افزایش می‌دهند. شایع‌ترین سندروم‌های

ارثی که باعث افزایش خطر ابتلا به سرطان روده‌ی بزرگ می‌شوند، عبارتند از: پولیپوز آدنوماتوز خانوادگی (FAP) و سندروم لینچ، که به عنوان سرطان کولورکتال غیر پولیپوز ارثی (HNPCC) نیز شناخته می‌شود.

رژیم غذایی: رژیم غذایی حاوی فیبر کم، چربی اشباع شده، کالری بالا، پروتئین حیوانی مانند گوشت قرمز و گوشت فرآوری شده، که معمولا در جوامع غربی رواج بیشتری دارد، با خطر بالای سرطان کولون و سرطان رکتوم همراه است.

شیوه‌ی زندگی غیرفعال: فعالیت بدنی منظم خطر ابتلا به سرطان روده‌ی بزرگ را کاهش می‌دهد.

افزایش وزن و چاقی: افراد چاق در مقایسه با افرادی که وزن طبیعی دارند در معرض خطر بالاتر ابتلا به سرطان کولورکتال هستند.

مصرف الکل و سیگار کشیدن: استفاده بیش از حد الکل و سیگار کشیدن خطر ابتلا به سرطان روده‌ی بزرگ را افزایش می‌دهد.

دیابت: ریسک ابتلا به سرطان کولون در افراد مبتلا به دیابت و افراد دارای مقاومت انسولینی، بالاتر است.

پرتو درمانی: رادیوتراپی در ناحیه‌ی شکمی برای درمان سرطان‌های قبلی خطر ابتلا به سرطان روده‌ی بزرگ را افزایش می‌دهد.

نژاد آفریقایی آمریکایی: نژاد آفریقایی آمریکایی بیشتر از سایر نژادها در معرض خطر ابتلا به سرطان روده‌ی بزرگ قرار دارند.

بررسی‌های تشخیصی

آزمایشات غربالگری برای تشخیص زودهنگام سرطان روده‌ی بزرگ و پولیپ‌، در افراد سالم بدون علامت از سن ۵۰ تا ۷۵ سالگی توصیه می‌شود. شروع غربالگری افراد در معرض ​​خطر ابتلا به سرطان روده‌ی بزرگ در سن ۵۰ سالگی است. اما افرادی که دارای خطر بالاتری هستند، مانند افرادی با سابقه‌ی خانوادگی سرطان کولون یا نژاد آفریقایی آمریکایی، باید زودتر بررسی شوند. غربالگری می‌تواند پولیپ‌ها را قبل از تبدیل شدن به سرطان تشخیص دهد.
تشخیص سرطان روده‌ی بزرگ در مراحل اولیه، شانس موفقیت درمان را بالاتر می‌برد. روش‌های تشخیصی و غربالگری سرطان کولورکتال متفاوت هستند که هر کدام مزایا و معایب خاص خود را دارد. اگر علائم بیمار حاکی از ابتلا به سرطان کولون است، با توجه به سن و شرایط وی، دکتر گوارش از انواع روش‌های تشخیصی به شرح زیر استفاده خواهد کرد:

آزمایش بررسی خون در مدفوع: تست خون در مدفوع کاملا دقیق نیست، زیرا همه سرطان‌ها باعث خونریزی نمی‌شوند. بنابراین، این تست می‌تواند نتیجه‌ی منفی کاذب داشته باشد. همچنین خون در مدفوع ممکن است به دلیل بیماری دیگری مانند هموروئید، دیده شود. برخی از غذاها نیز ممکن است باعث خونریزی گوارشی شوند.

آزمایش دی ان ای مدفوع: این آزمایش چندین نشانگر دی ان ای که در سرطان کولون و یا سلول‌های پولیپ پیش سرطانی در مدفوع رها می‌شوند، را بررسی می‌کند. این تست برای تشخیص سرطان روده‌ی بزرگ از پولیپ دقیق‌تر است، اما نمی‌تواند تمام جهش‌های دی ان ای ایجاد کننده‌ی تومور را تشخیص دهد.

سیگموئیدوسکوپی انعطاف پذیر: پزشک با استفاده از سیگموئیدوسکوپ (لوله‌ی انعطاف پذیر، بلند، باریک و دارای پروژکتور و دوربین کوچکی در انتها) رکتوم و سیگموئید بیمار را بررسی می‌کند. کولون سیگموئید آخرین بخش روده‌ی بزرگ، قبل از مقعد است. این آزمایش چند دقیقه طول می‌کشد و دردناک نیست، اما ممکن است ناراحت کننده باشد. در صورت تشخیص پولیپ یا سرطان روده‌ی بزرگ، پس از آن کولونوسکوپی برای بررسی کل کولون انجام می‌شود. سیگموئیدوسکوپی تنها پولیپ و سرطان را در یک سوم انتهایی روده و راست روده تشخیص می‌دهد و ضایعه در بخش‌های دیگر دستگاه گوارش را تشخیص نخواهد داد.

عکس اشعه ایکس به همراه تنقیه باریم: باریم رنگی است که از طریق تنقیه در روده بیمار تزریق می‌گردد و در اشعه‌ی ایکس ظاهر می‌شود. در صورت وجود یافته‌ی غیر طبیعی، انجام کولونوسکوپی توصیه می‌شود.

کولونوسکوپی: در حال حاضر بهترین روش تشخیصی سرطان روده‌ی بزرگ، کولونوسکوپی است. لوله‌ی کولونوسکوپی طولانی‌تر از لوله‌ی سیگموئیدوسکوپی است و به پزشک این امکان را می‌دهد که تمام کولون و رکتوم را ببیند. می‌توان طی کولونوسکوپی، پولیپ کشف شده را برداشت و نمونه‌ی بافتی یا بیوپسی تهیه کرد. کولونوسکوپی بدون درد است و قبل از انجام آن داروی مسهل برای تخلیه‌ی روده، به بیمار داده می‌شود. خونریزی و سوراخ شدن دیواره‌ی روده‌ی بزرگ، از عوارض بسیار نادر کولونوسکوپی است.

CT کولونوگرافی: بعد از تخلیه کولون، دستگاه عکس برداری، از کولون تصویربرداری می‌کند. اگر چیزی غیر طبیعی پیدا شود، انجام کولونوسکوپی ضروری است. این روش کمتر تهاجمی بوده، تحمل پذیر‌تر است، دقت تشخیصی خوبی دارد و جایگزین مناسبی برای کولونوسکوپی، در بیماران در معرض خطر ابتلا به سرطان کولورکتال است.

روش‌های تصویربرداری: سونوگرافی، ام آر آی (MRI) و سی تی اسکن شکمی، لگنی و قفسه‌ی سینه، می‌توانند مرحله‌ی سرطان و گسترش (متاستاز) سرطان به قسمت‌های دیگر بدن را نشان دهند.

آنتی ژن کارسینوامبریونیک (CEA): سطح CEA در خون، در تعیین پیش آگهی و پاسخ به درمان موثر هستند.

مدیریت و درمان سرطان روده‌ی بزرگ

درمان سرطان کولون به عوامل متعددی از قبیل اندازه، موقعیت و مرحله‌ی سرطان بستگی دارد. در صورت عدم درمان تومورهای بدخیم، ممکن است به سایر قسمت‌های بدن متاستاز دهند. شانس درمان کامل به میزان زیادی به تشخیص زودهنگام سرطان بستگی دارد. گزینه‌های درمانی عبارتند از شیمی درمانی، پرتودرمانی و عمل جراحی، که در این قسمت آن‌ها را توضیح خواهیم داد.

شانس درمان کامل به میزان زیادی به تشخیص زودهنگام سرطان بستگی دارد.

عمل جراحی

شایع‌ترین گزینه‌ی درمان سرطان کولورکتال است. اگر سرطان در مراحل ابتدایی تشخیص داده شود، جراح سرطان و گوارش با موفقیت توده‌ی سرطانی را حذف می‌کند. عمل جراحی، سرطان کولون را متوقف نمی‌کند بلکه علائم را کاهش می‌دهد. انواع عمل‌‌های جراحی که با توجه به پیشرفت سرطان استفاده می‌شوند عبارتند از:

اعمال جراحی سرطان روده‌ی بزرگ در مراحل اولیه

اگر سرطان کولون منطقه‌ی بسیار کوچکی از روده را درگیر کرده باشد، پزشک عمل جراحی کمتر تهاجمی را پیشنهاد می‌کند، مانند:

عمل جراحی حذف پولیپ در طول کولونوسکوپی (پولیپکتومی): اگر بدخیمی شامل یک پولیپ کوچک، موضعی و در مراحل اولیه باشد، پزشک می‌تواند در طول کولونوسکوپی آن را کاملا حذف کند.

عمل جراحی برداشت مخاطی آندوسکوپی: برای درمان پولیپ‌های بزرگتر، در طول کولونوسکوپی با استفاده از ابزارهای ویژه‌ای پولیپ و مقدار کمی از پوشش داخلی کولون برداشته می‌شود.

عمل جراحی کمتر تهاجمی (جراحی لاپاروسکوپی): پولیپ‌هایی که در طول کولونوسکوپی قابل برداشتن نیستند با استفاده از عمل جراحی لاپاروسکوپی حذف می‌شوند. در این روش، جراح با ایجاد چند برش کوچک در شکم، ابزارهای ویژه‌ای که به دوربین مجهز هستند را وارد حفره‌ی شکم می‌کند و از طریق مانیتور تصویر روده‌ها و کولون را مشاهده می‌کند. ناحیه‌ی درگیر و نمونه‌هایی از گره‌های لنفاوی، طی این روش برداشته خواهند شد.

پولیپ‌هایی که در طول کولونوسکوپی قابل برداشتن نیستند با استفاده از عمل جراحی کمتر تهاجمی یا لاپاروسکوپی حذف می‌شوند. در این روش، جراح با ایجاد چند برش کوچک در شکم، ابزارهای ویژه‌ای که به دوربین مجهز هستند را وارد حفره‌ی شکم می‌کند و از طریق مانیتور تصویر روده‌ها و کولون را مشاهده می‌کند.
پولیپ‌هایی که در طول کولونوسکوپی قابل برداشتن نیستند با استفاده از عمل جراحی کمتر تهاجمی یا لاپاروسکوپی حذف می‌شوند. در این روش، جراح با ایجاد چند برش کوچک در شکم، ابزارهای ویژه‌ای که به دوربین مجهز هستند را وارد حفره‌ی شکم می‌کند و از طریق مانیتور تصویر روده‌ها و کولون را مشاهده می‌کند.

اعمال جراحی سرطان روده‌ی بزرگ در مراحل پیشرفته‌تر

اگر سرطان بسیار پیشرفته باشد یا وضعیت بیمار ضعیف باشد، جراح برای رفع انسداد کولون و بهبود علائم ایجاد شده در اثر سرطان مانند انسداد، خونریزی و درد، عمل جراحی را توصیه می‌کند. انواع عمل‌های جراحی‌ تهاجمی‌تر که توصیه می‌شوند عبارتند از:

عمل جراحی حذف قسمتی از کولون: برای کاهش خطر گسترش سرطان، قسمتی از روده که دارای بدخیمی است به همراه حاشیه‌ی بافت نرم و گره‌های لنفاوی مجاور، طی عمل جراحی برداشته می‌شوند. سپس دو انتهای سالم روده به هم متصل می‌شوند. این روش جراحی از طریق لاپاروسکوپی نیز قابل انجام است.

عمل جراحی حذف کولون و ایجاد کیسه‌ی کولوستومی: گاهی رکتوم به طور کامل برداشته می‌شود و نمی‌توان دو انتهای روده را بهم متصل کرد، در این حالت انتهای آزاد روده در سطح شکم قرار داده می‌شود و برای جمع آوری مدفوع، کیسه‌ی کولوستومی به طور موقت در انتهای آزاد روده قرار داده می‌شود. این کار به بافت روده اجازه می‌دهد بعد از جراحی بهبود یابد. در شرایطی که دو انتهای روده قابل اتصال بهم نباشد کولوستومی ممکن است دائمی باشد.

شیمی درمانی: شیمی درمانی شامل مصرف دارو برای از بین بردن سلول‌های سرطانی است که معمولا قبل از عمل جراحی، برای کمک به کاهش اندازه‌ی تومور استفاده می‌شود. شیمی درمانی پس از عمل جراحی می‌تواند هر سلول سرطانی که در بدن باقی می‌ماند را از بین ببرد و به کاهش خطر عود سرطان کمک کند. در مواردی که سرطان کولورکتال قابل جراحی نمی‌باشد، شیمی درمانی در کاهش علائم کمک کننده است. مطالعات نشان می‌دهند که احتمال عود و مرگ و میر ناشی از سرطان در بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته‌ی روده‌ی بزرگ با سابقه‌ی خانوادگی سرطان کولورکتال که شیمی درمانی می‌شوند، به میزان قابل توجهی کمتر است.

شیمی درمانی هدفمند: نوعی شیمی درمانی است که به طور خاص پروتئین‌هایی که در ایجاد سرطان نقش دارند را هدف قرار می‌دهد. درمان هدفمند عوارض جانبی کمتر از سایر انواع شیمی درمانی دارد. داروهایی که برای درمان هدفمند سرطان کولورکتال استفاده می‌شوند عبارتند از:

  • Bevacizumab: بوازیکوماب (Avastin: آوستین)
  • Ramucirumab: راموکروماب (Cyramza: سیرامزا)

پرتو درمانی: پرتودرمانی شامل استفاده از پرتوهایی با انرژی بالا مانند اشعه‌ی ایکس و پروتون برای از بین بردن سلول‌های سرطانی و جلوگیری از تکثیر آن‌ها می‌باشد. پرتودرمانی، قبل از عمل جراحی برای کاهش سایز تومور استفاده می‌شود. پرتودرمانی و شیمی درمانی، پس از جراحی برای کاهش احتمال عود مجدد به کار برده می‌شوند.

ایمونوتراپی: ایمونوتراپی یک درمان دارویی است که از سیستم ایمنی بدن برای مبارزه با سرطان استفاده می‌کند. سیستم ایمنی بدن ممکن است به سلول‌های سرطان حمله نکند، زیرا سلول‌های سرطانی پروتئین‌هایی تولید می‌کنند که تشخیص سلول‌های سرطانی توسط سلول‌های سیستم ایمنی بدن را مختل می‌کند. ایمونوتراپی معمولا برای درمان سرطان کولون پیشرفته استفاده می‌شود.

پیشگیری از سرطان روده‌ی بزرگ

بهترین راه پیشگیری از سرطان کولورکتال، غربالگری است که از سن ۵۰ سال به بد در افراد عادی و در افراد دارای سابقه‌ی خانوادگی و سایر ریسک فاکتورها، در سنین پایین‌تر انجام می‌گیرد. تغییر در سبک زندگی در پیشگیری از سرطان کولون موثر است که در زیر به بررسی بیشتر این موضوع خواهیم پرداخت:

رژیم غذایی: مصرف انواع مختلف منابع غذایی مانند میوه‌ها، سبزیجات، غلات کامل، روغن زیتون و روغن ماهی که حاوی انواع ویتامین، مواد معدنی، فیبر، کربوهیدرات و آنتی اکسیدان هستند توصیه می‌شود.همچنین کاهش مصرف گوشت قرمز و فرآوری شده، چربی‌های اشباع شده در پیشگیری از سرطان کولون نقش دارد.

ورزش: انجام فعالیت‌‌های بدنی به مدت ۳۰ دقیقه در روز، نه تنها در پیشگیری از سرطان بسیار موثر هستند بلکه در بهبود روحیه نیز تاثیر به سزایی دارند. اگر تاکنون فعالیت بدنی نداشته‌‌اید با انجام فعالیت‌های سبک شروع کنید و مدت زمان آن را به نیم ساعت در روز برسانید.

وزن مناسب: بهترین روش برای کاهش وزن ورزش کافی به همراه رعایت رژیم غذایی مناسب است. به یاد داشته باشید کاهش وزن باید به آرامی و تحت نظر پزشک صورت گیرد تا از بروز عوارض جدی پیشگیری شود.

ترک سیگار و کاهش مصرف الکل

موضوعات در حال تحقیق

برخی تحقیقات نشان می‌دهند که مصرف آسپرین در پیشگیری از سرطان روده‌ی بزرگ نقش دارد اما نحوه‌ی مصرف و عملکرد این دارو در پیشگیری از سرطان کولورکتال نیازمند تحقیقات بیشتری است. بر اساس آمارهای تحقیقاتی، مصرف منابع غذایی سرشار از ویتامین C و مصرف روزانه یک فنجان قهوه، در پیشگیری از سرطان کولورکتال بسیار موثر است.

منابع: medicalnewstoday ، mayoclinic ، rogelcancercenter

مشاوره تلفنی با بهترین پزشکان

نظرات کاربران

نظر دهید

سوال پزشکی دارید؟

با بهترین پزشکان از راه دور مشاوره کنید

مشاوره با پزشک

نظر دهید

مشاوره با پزشک نوبت دهی مطب