عفونت گوش میانی یا اوتیت میانی به التهاب یا عفونت فضای پشت پرده گوش گفته میشود که معمولا پس از سرماخوردگی، آنفلوآنزا، آلرژی یا عفونت‌های تنفسی ایجاد میشود. تجمع مایع در گوش میانی میتواند باعث گوش‌درد، احساس پری و کیپ بودن گوش، کاهش موقت شنوایی و گاهی تب یا ترشح گوش شود و در برخی افراد با تب، ترشح گوش یا سرگیجه همراه باشد. در بسیاری از موارد، به‌ویژه وقتی علائم خفیف است، عفونت گوش میانی خودبه‌خود بهبود می‌یابد و پزشک ممکن است فقط مسکن و مراقبت حمایتی تجویز کند. در این مطلب از دکترتو بررسی می‌کنیم که عفونت گوش میانی چیست، چه علائمی دارد، چگونه تشخیص داده میشود و چه روش‌هایی برای درمان آن وجود دارد. اگر علائم این بیماری را دارید، برای درمان به پزشکان متخصص شهر خود مثل دکتر گوش و حلق و بینی تهران، دکتر گوش و حلق و بینی کودکان تهران، دکتر گوش میانی تهران یا دکتر عفونت گوش تهران مراجعه کنید.
عفونت گوش میانی چیست؟
عفونت گوش میانی (Otitis media) به التهاب در فضای پشت پرده گوش گفته میشود که گاهی با عفونت حاد یا مزمن همراه است و در برخی انواع، فقط تجمع مایع بدون عفونت فعال دیده میشود. عفونت میانی گوش زمانی اتفاق می‌افتد که بافت‌ها و فضای پشت پرده گوش و گوش میانی، به دلیل ورود باکتری یا ویروس دچار التهاب میشود و ممکن است مایع یا ترشحات در این قسمت تجمع پیدا کند. این فضا از طریق لوله‌ای به نام شیپور استاش به حلق وصل است و وظیفه آن تنظیم فشار و تخلیه ترشحات است.
هنگام سرماخوردگی، آنفلوآنزا یا آلرژی، این لوله میتواند متورم و تا حدی بسته شود و ترشحات در گوش میانی باقی بمانند؛ این تجمع مایع اگر عفونی نشود اوتیت میانی با افیوژن است و اگر مایع عفونی شود عفونت حاد گوش میانی (اوتیت میانی حاد) ایجاد میشود. در صورت درمان به‌موقع معمولا عفونت گوش بدون عارضه بهبود پیدا می‌کند.
متن انگلیسی:
به نقل از سایت mayoclinic
In an ear infection, narrow tubes that run from the middle ear to high in the back of the throat, also known as eustachian tubes, can become swollen and blocked. This can lead to mucus buildup in the middle ear. This mucus can become infected and cause ear infection symptoms.
ترجمه فارسی:
در عفونت گوش، لوله‌های باریکی که از گوش میانی به بخش بالایی پشت گلو وصل هستند و به آن‌ها شیپور استاش گفته میشود، ممکن است متورم و مسدود شوند. این وضعیت باعث تجمع مخاط در گوش میانی میشود و این مخاط میتواند عفونی شده و علائم عفونت گوش را ایجاد کند.
عکس عفونت گوش میانی
در عکس عفونت گوش میانی، محل درگیری در فضای پشت پرده گوش دیده میشود؛ این ناحیه ممکن است به‌دلیل التهاب و تجمع مایع، متورم یا پر از ترشحات به نظر برسد. این تصویر به درک بهتر محل ایجاد عفونت و تغییراتی که در گوش میانی ایجاد میشود کمک می‌کند.
علائم عفونت گوش میانی چیست؟
مهم‌ترین علائم عفونت گوش میانی شامل درد یا فشار در گوش، احساس پری و گرفتگی گوش، کاهش شنوایی، تب و در برخی موارد ترشح از گوش است. از دیگر نشانه های عفونت گوش میانی احساس سنگینی در گوش و شنیدن صدای خش‌خش یا وزوز است. همچنین، بعضی از افراد تب خفیف تا متوسط، بی‌حالی و در کودکان بی‌قراری و گریه بدون علت واضح دارند. بعضی وقت‌ها کودک مرتب گوشش را میکشد یا با خوردن و بلعیدن دردش بیشتر میشود. اگر پرده گوش نیز پاره شود، ترشح زرد یا چرکی از گوش دیده میشود.
نشانه عفونت گوش میانی ممکن است از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد. هر ترکیبی از این نشانه‌ها، به‌خصوص بعد از سرماخوردگی یا عفونت تنفسی، میتواند مربوط به اوتیت میانی باشد. موارد زیر از علایم عفونت گوش میانی هستند:
- درد گوش به‌خصوص در حالت درازکش
- گرفتگی گوش
- مشکلات خواب
- بی‌قراری
- مشکل شنوایی یا واکنش به صداها
- از دست رفتن تعادل
- ترشح گوش
- سردرد
- کاهش اشتها
- تب
- گلودرد
علائم عفونت گوش میانی در بزرگسالان
عفونت گوش میانی در بزرگسالان میتواند مشکلاتی مانند درد گوش، کاهش شنوایی و احساس فشار در گوش ایجاد کند. این عفونت‌ها معمولا ناشی از انتشار باکتری یا ویروس‌ها از مجاری تنفسی فوقانی به گوش میانی هستند. عفونت گوش میانی در بزرگسالان میتواند به‌دلیل انتشار التهاب به گوش داخلی یا ایجاد تغییر فشار در گوش، موجب سرگیجه و حالت تهوع شود؛ ساختارهای تعادلی در گوش داخلی قرار دارند و در صورت سرگیجه مداوم باید بررسی کامل‌تری انجام شود. سرگیجه معمولا با درمان عفونت گوش میانی بهبود می‌یابد.
علائم عفونت گوش میانی در کودکان
عفونت گوش میانی در کودکان، به‌ویژه زیر دو سال، در صورت بروز علائمی مانند گوش‌درد، تب یا بی‌قراری، باید برای ارزیابی و تشخیص به پزشک مراجعه شود. در صورت شدید بودن علائم، تب بالا، ترشح از گوش یا تداوم طولانی، عفونت گوش کودکان باید توسط پزشک معاینه شود تا از عوارض احتمالی پیشگیری شود.
عفونت گوش میانی بدون درد
عفونت گوش میانی همیشه با گوش‌درد همراه نیست. در اوتیت میانی همراه با مایع پشت پرده گوش، که لزوماً عفونی نیست، درد ممکن است خفیف یا کاملاً غایب باشد و فرد بیشتر احساس کیپ شدن گوش، فشار یا کاهش شنوایی داشته باشد. در انواع مزمن عفونت گوش میانی نیز ممکن است درد واضح وجود نداشته باشد و علائمی مانند ترشح مداوم یا عودکننده از گوش، کاهش شنوایی و احساس پری گوش بیشتر جلب توجه کنند. بنابراین نداشتن گوش‌درد به معنی نبود مشکل در گوش میانی نیست. اگر کاهش شنوایی، ترشح گوش یا احساس گرفتگی برای مدت طولانی ادامه پیدا کند، معاینه توسط متخصص گوش، حلق و بینی برای تشخیص علت و بررسی وضعیت پرده گوش ضروری است.
عفونت گوش میانی و سردرد
عفونت گوش میانی میتواند به‌دلیل التهاب و تجمع مایع در فضای پشت پرده گوش، احساس فشار و درد ایجاد کند که گاهی به سردرد منجر میشود. التهاب همچنین میتواند عملکرد شیپور استاش را مختل کند و باعث افزایش فشار در گوش و تشدید درد شود. سردرد ناشی از عفونت گوش میانی معمولا همراه با گوش‌درد یا احساس فشار و پری در گوش است. شدت آن به میزان التهاب و تجمع مایع در گوش بستگی دارد و با بهبود عفونت، معمولا کاهش پیدا می‌کند.
علائم عفونت حاد گوش میانی
تجمع مایع پشت پرده گوش معمولا با درد واضح همراه نیست یا درد خفیفی ایجاد می‌کند، اما فرد ممکن است احساس کیپ بودن، پری یا فشار در گوش داشته باشد و صداها را خفه یا دورتر بشنود. در کودکان، این وضعیت ممکن است با واکنش کمتر به صدا، بلند کردن صدای تلویزیون یا مشکل در تشخیص و تلفظ کلمات مشخص شود.
اگر تجمع مایع با عفونت گوش میانی همراه باشد، ممکن است درد گوش، تب یا ترشح از گوش نیز ایجاد شود. تشخیص علت تجمع مایع و نیاز به درمان به معاینه گوش و بررسی وضعیت پرده گوش بستگی دارد.
علت عفونت گوش میانی چیست؟
باکتری و ویروس‌ها علت عفونت گوش میانی یا التهاب آن در بزرگسالان و کودکان هستند. گاهی عفونت‌های گوش بعد از سرماخوردگی یا عفونت مجاری تنفسی فوقانی شروع می‌شوند. میکروب‌ها از طریق لوله استاش وارد گوش میانی می‌شوند. با رسیدن به داخل گوش، ویروس یا باکتری‌ها باعث ورم لوله استاش شده و در نتیجه این ورم، لوله مسدود میشود. یعنی مایع عفونی داخل گوش میانی جمع میشود.
علاوه بر عفونت‌های تنفسی، عواملی مانند آلرژی، بزرگ شدن لوزه سوم در کودکان و قرار گرفتن در معرض دود سیگار می‌توانند دلیل عفونت گوش میانی باشد. در کودکان، کوتاه‌تر و افقی‌تر بودن شیپور استاش باعث میشود تخلیه مایعات از گوش میانی دشوارتر باشد و احتمال بروز عفونت بیشتر شود. همچنین، سابقه عفونت‌های مکرر گوش میتواند احتمال ابتلای دوباره را افزایش دهد.
علت عفونت سینوس و گوش میانی چیست؟
راه هوایی فوقانی، سینوس‌ها و گوش میانی به‌وسیله مجاری باریکی به هم وصل‌اند. در سرماخوردگی، آنفلوآنزا یا آلرژی، مخاط این نواحی متورم و ترشحات بیشتر میشود و لوله استاش (راه ارتباطی گلو و گوش میانی) مسدود میشود. در این شرایط، مایع در گوش میانی جمع میشود و محیط برای رشد باکتری یا ویروس آماده میشود. به همین دلیل، عفونت سینوس یا سرماخوردگی درمان‌نشده میتواند باعث عفونت گوش میانی شود.
عفونت سینوس و گوش میانی میتواند به دلایل مختلفی ایجاد شود. برخی از مهم‌ترین علل آن عبارتند از:
- عفونت‌های ویروسی یا باکتریایی
- التهاب مخاطی ناشی از آلرژی‌ها
- افراد با نقص ایمنی
- تغییرات آناتومیک مانند انحراف بینی
- قرار گرفتن در معرض دود سیگار و آلودگی هوا
راه های تشخیص عفونت گوش میانی چیست؟
در پاسخ به این سوال بیماران که عفونت گوش میانی چگونه تشخیص داده میشود، باید گفت تشخیص عفونت گوش میانی معمولا با معاینه گوش و بررسی پرده گوش توسط پزشک انجام میشود. اصلی‌ترین روش تشخیص، معاینه گوش با اتوسکوپ است. پزشک شکل، رنگ و برجستگی پرده گوش را می‌بیند و اگر مایع، حباب یا ترشح پشت آن باشد تشخیص را مطرح می‌کند. در مواردی برای بررسی حرکت پرده گوش از تیمپانومتری استفاده میشود. اگر کاهش شنوایی مطرح باشد، تست شنوایی‌سنجی (ادیومتری) کمک‌کننده است.
بر اساس ترکیب علائم و یافته‌های معاینه، بین عفونت حاد، مایع گوش میانی یا نوع مزمن تمایز داده میشود. با این‌حال در برخی موارد، پزشک برای بررسی دقیق‌تر وضعیت گوش میانی به بیش از یک روش تشخیصی نیاز دارد. انتخاب آزمایش‌ها به علائم، یافته‌های معاینه و احتمال وجود مایع یا عفونت مزمن بستگی دارد. روش‌های تشخیص عفونت گوش میانی و نحوه انجام آن‌ها در جدول زیر آورده شده است.
| روش تشخیص | نحوه انجام | کاربرد |
|---|---|---|
| اتوسکوپی | مشاهده گوش با اتوسکوپ | بررسی پرده گوش و ترشحات |
| تیمپانومتری | بررسی حرکت پرده گوش | تشخیص مایع و اختلال فشار |
| ادیومتری | سنجش آستانه شنوایی | بررسی کاهش شنوایی |
| آسپیراسیون | خارج کردن مایع از گوش میانی | بررسی مایع در موارد خاص |
راه های درمان عفونت گوش میانی چیست؟
درمان عفونت گوش میانی به علت عفونت، شدت علائم، سن بیمار و وجود یا نبود عفونت باکتریایی بستگی دارد و ممکن است شامل مراقبت حمایتی، مسکن و تب‌بر، آنتی‌بیوتیک تجویزی یا در موارد خاص تخلیه مایع و لوله‌گذاری گوش باشد.
یکی از سوالات مهم بیماران این است که برای درمان عفونت گوش میانی چه باید کرد؟ در بسیاری از موارد خفیف، به‌خصوص در کودکان بزرگ‌تر و برخی بزرگسالان، پزشک ممکن است درمان علامتی و رویکرد «انتظار همراه با پایش» را انتخاب کند، اما عفونت گوش میانی اغلب باکتریایی یا مختلط است و نوع عامل عفونی را نباید به‌صورت کلی صرفا ویروسی فرض کرد. اگر شواهد عفونت باکتریال، تب بالا یا درد شدید وجود داشته باشد، پزشک آنتی‌بیوتیک تجویز می‌کند. گاهی در موارد مزمن یا مایع پایدار، گذاشتن لوله تهویه گوش، گوش‌گیر یا سایر اقدامات تخصصی لازم میشود. بنابراین برای درمان گوش میانی و عفونت داخل آن باید کاملا طبق نظر پزشک باشد و نباید به‌صورت خودسرانه دارو مصرف کنید.
راه‌های درمان عفونت گوش میانی شامل این موارد می‌شوند:
- درمان دارویی با آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی، مسکن و تب بر
- تخلیه مایع گوش میانی در صورت تجمع زیاد مایع داخل گوش
- لوله‌گذاری گوش میانی
- در موارد نادر، اگر عفونت شدید یا مقاوم به درمان باشد، جراحی ممکن است ضروری باشد
درمان عفونت گوش میانی در بزرگسالان چگونه است؟
درمان عفونت گوش میانی در بزرگسالان ممکن است شامل استفاده از مسکن و داروهای ضددرد برای کاهش درد و التهاب، پاکسازی گوش توسط پزشک برای خارج کردن ترشحات چرکی و درمان علل زمینه‌ای مانند آلرژی یا مشکلات سینوس باشد. همچنین پیشگیری از سرماخوردگی و آنفلوانزا میتواند به کاهش احتمال بروز یا تکرار عفونت کمک کند.
در بزرگسالان، درمان براساس شدت علائم تعیین میشود. در موارد خفیف، داروی عفونت گوش میانی میتواند شامل مسکن‌ها (مانند استامینوفن یا ایبوپروفن) و مراقبت حمایتی باشد. در صورت درد شدید، تب یا شواهد عفونت باکتریال، معمولا آنتی‌بیوتیک خوراکی مانند آموکسی‌سیلین تجویز میشود. اگر شنوایی کاهش پیدا کند یا عفونت تکرار شود، مراجعه به متخصص گوش و حلق و بینی برای بررسی مایع پشت پرده یا سایر مشکلات لازم است.
درمان عفونت گوش میانی در کودکان چگونه است؟
درمان عفونت گوش میانی در کودکان براساس سن، شدت علائم و علت عفونت تعیین میشود و ممکن است شامل کنترل درد و تب و در صورت تشخیص عفونت باکتریایی، آنتی‌بیوتیک باشد. در درمان عفونت گوش میانی کودکان، پزشکان از ترکیبی از داروهای مختلف استفاده می‌کنند. آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی مانند آموکسی‌سیلین و آموکسی‌سیلین-کلاوولانات برای از بین بردن باکتری‌ها تجویز می‌شوند. همچنین داروهای ضددرد و ضدالتهابی مانند استامینوفن و ایبوپروفن برای کاهش علائم به کار می‌روند.
چه دارویی برای عفونت گوش میانی خوب است؟
بهترین دارو برای عفونت گوش میانی به نوع عفونت، شدت علائم و شرایط بیمار بستگی دارد و نمی‌توان یک داروی مشخص را برای همه افراد مناسب دانست. داروی عفونت گوش میانی در عفونت‌های ویروسی خفیف، گاهی فقط مسکن و تب‌بر است. در مواردی که پزشک عفونت باکتریال را محتمل بداند، آنتی‌بیوتیک خوراکی تجویز میشود. گاهی برای باز شدن لوله استاش از اسپری بینی استفاده میشود. انتخاب نوع و دوز دارو عفونت گوش میانی باید کاملا بر اساس معاینه و وضعیت بیمار باشد، نه خوددرمانی.
داروهای رایج برای درمان عفونت گوش میانی عبارتند از:
- آنتی بیوتیک برای عفونت گوش میانی مانند آموکسی‌سیلین، یا آزیترومایسین
- قطره برای عفونت گوش میانی در اوتیت میانی با پرده گوش غیرسالم یا اوتیت میانی چرکی مزمن و با تجویز پزشک
- مسکن‌ها و تب‌بر‌ها مانند استامینوفن یا ایبوپروفن
- آمپول برای عفونت گوش میانی در موارد شدید
- چرک خشک کن برای عفونت گوش میانی بر اساس نوع عفونت و شرایط بیمار توسط پزشک انتخاب میشود
بهترین آنتی بیوتیک برای عفونت گوش میانی
بهترین انتی بیوتیک برای عفونت گوش میانی به نوع و شدت عفونت بیمار بستگی دارد و انتخاب آن باید توسط پزشک انجام شود. آنتی بیوتیک عفونت گوش میانی معمولا زمانی تجویز میشود که عفونت باکتریایی تشخیص داده شود یا احتمال آن بالا باشد. آموکسی‌سیلین یکی از گزینه‌های رایج است، اما در برخی شرایط ممکن است پزشک آنتی‌بیوتیک دیگری را انتخاب کند. بنابراین مصرف خودسرانه آن میتواند باعث انتخاب نادرست دارو یا ایجاد مقاومت آنتی‌بیوتیکی شود.
درمان خانگی عفونت گوش میانی چگونه است؟
درمان خانگی عفونت گوش میانی بیشتر برای کاهش درد و ناراحتی کاربرد دارد و جایگزین درمان پزشکی نیست. قرار دادن حوله گرم روی گوش، استراحت، نوشیدن مایعات کافی، مرطوب نگه داشتن هوای اتاق و کمی بالاتر قرار دادن سر هنگام خواب میتواند به کاهش فشار و درد کمک کند. در صورت نیاز، استامینوفن نیز میتواند برای کنترل درد و تب و طبق دوز مناسب مصرف شود.
درمان خانگی عفونت گوش به‌تنهایی برای همه موارد کافی نیست و نوع درمان به علت و شدت عفونت بستگی دارد. اگر درد شدید یا مداوم باشد یا تب، ترشح از گوش یا کاهش شنوایی ایجاد شود، باید گوش توسط پزشک معاینه شود.
درمان عفونت گوش میانی با عمل جراحی چگونه است؟
عمل جراحی برای عفونت گوش میانی معمولا زمانی مطرح میشود که عفونت‌های مکرر، مایع پایدار گوش میانی یا عوارضی مانند پارگی پرده گوش وجود داشته باشد و درمان‌های معمول کافی نباشند. عمل عفونت گوش میانی در کودکان، تنها در موارد خاصی انجام میشود. این عمل به عنوان آخرین راه حل در نظر گرفته میشود، زمانی که درمان‌های دارویی و غیرجراحی موفقیت‌آمیز نباشند.
برخی از موارد که ممکن است نیاز به جراحی باشد عبارتند از عفونت‌های مکرر گوش میانی، وجود مایع در گوش میانی به مدت طولانی و پارگی پرده صماخ. در مواردی که مایع یا ترشحات گوش میانی نیاز به خارج کردن داشته باشند، پزشک ممکن است بر اساس علت و شدت مشکل، تخلیه مایع یا سایر اقدامات تخصصی را در نظر بگیرد.
انواع عفونت گوش میانی چیست؟
عفونت گوش میانی بر اساس نحوه ایجاد، مدت باقی ماندن التهاب و وجود یا نبود عفونت فعال، به چند نوع تقسیم میشود. اوتیت میانی حاد معمولا به‌صورت ناگهانی شروع میشود و با التهاب و علائم واضح همراه است، در حالی که اوتیت میانی با افیوژن بیشتر با باقی ماندن مایع پشت پرده گوش شناخته میشود و لزوما عفونت فعال ندارد. اوتیت میانی مزمن نیز زمانی مطرح است که التهاب یا ترشح گوش برای مدت طولانی ادامه داشته باشد و گاهی با آسیب یا سوراخ پایدار پرده گوش همراه شود. در جدول زیر انواع عفونت گوش میانی آورده شده است.
| نوع عفونت | ویژگی | نشانه‌های معمول |
|---|---|---|
| اوتیت میانی حاد | شروع ناگهانی و علائم واضح | گوش‌درد، تب |
| اوتیت میانی با افیوژن | تجمع مایع بدون عفونت فعال | پری گوش، کاهش شنوایی |
| اوتیت میانی مزمن | التهاب یا ترشح طولانی‌مدت | ترشح گوش، کاهش شنوایی |
عوارض عفونت گوش میانی چیست؟
اگر عفونت به‌موقع تشخیص و درمان نشود، عوارض عفونت گوش میانی میتواند شامل پارگی پرده گوش، باقی ماندن مایع و کاهش شنوایی موقت یا طولانی‌مدت باشد. در کودکان، این کاهش شنوایی ممکن است روی رشد گفتار و یادگیری تاثیر بگذارد.
از خطرات عفونت گوش میانی در موارد شدیدتر، گسترش عفونت به استخوان اطراف گوش (ماستوئیدیت)، ایجاد عفونت مزمن یا در موارد نادر، درگیری پرده‌های مغز (مننژیت) می‌توان نام برد. این عوارض نادر هستند اما اهمیت درمان درست را نشان می‌دهند. عفونت گوش میانی میتواند عوارض جدی و خطرناکی ایجاد کند. برخی از عوارض مهم آن عبارتند از:
- کاهش شنوایی موقت یا دائمی
- پرفوراسیون (پارگی) پرده گوش
- عفونت استخوان پشت گوش
- مننژیت یا سایر عوارض داخل‌جمجمه‌ای
متن انگلیسی:
به نقل از سایت my.clevelandclinic
Most ear infections don’t cause long-term issues. But they can become serious if the infection spreads to nearby tissue, like the bone behind your child’s ear. This is called mastoiditis
ترجمه فارسی:
بیشتر عفونت‌های گوش باعث مشکلات طولانی‌مدت نمی‌شوند. بااین‌حال، اگر عفونت به بافت‌های اطراف، مانند استخوان پشت گوش کودک، گسترش پیدا کند، میتواند جدی شود. به این عارضه ماستوئیدیت گفته میشود.
راه های پیشگیری از عفونت گوش میانی چیست؟
برای کاهش احتمال ابتلا به عفونت گوش میانی، بهتر است عواملی که می‌توانند باعث انتقال عفونت‌های تنفسی یا آسیب و تحریک مجرای گوش شوند، تا حد امکان کنترل شوند. رعایت بهداشت دست‌ها، کاهش تماس نزدیک با افراد مبتلا به بیماریهای عفونی و مراقبت از سلامت تنفسی اهمیت دارد. همچنین در کودکان، توجه به تغذیه مناسب و دور نگه داشتن آن‌ها از محیط‌های آلوده به دود سیگار میتواند به کاهش عوامل خطر کمک کند.
در جدول زیر می‌توانید مواردی را که برای پیشگیری از عفونت گوش میانی لازم است، مشاهده کنید.
| روش پیشگیری | نحوه کمک به پیشگیری |
|---|---|
| خارج نکردن جرم گوش با اشیا | جلوگیری از آسیب و تحریک گوش |
| استفاده نکردن از گوش‌پاک‌کن داخل گوش | کاهش خطر آسیب به مجرای گوش و پرده گوش |
| رعایت بهداشت فردی و تنفسی | کاهش انتقال عفونت‌های تنفسی |
| تغذیه سالم و ورزش منظم | حمایت از عملکرد طبیعی سیستم ایمنی |
| درمان به‌موقع عفونت گوش | کاهش احتمال تداوم یا عود عفونت |
| دوری از دود سیگار و آلودگی هوا | کاهش تحریک مجاری تنفسی و گوش |
چه زمانی باید نگران نشانه های عفونت گوش میانی باشیم؟
زمانی باید نگران نشانه‌های عفونت گوش میانی باشید که علائم شدید، پایدار یا همراه با علائم هشداردهنده باشند. در عفونت شدید گوش میانی معمولا درد گوش بسیار شدیدتر و مداوم است و ممکن است با تب بالا، کاهش واضح شنوایی، سرگیجه یا ترشح از گوش همراه شود. در موارد شدید، پزشک با معاینه گوش شدت عفونت را بررسی می‌کند و بر اساس شرایط بیمار درباره درمان و در صورت نیاز تخلیه عفونت گوش میانی تصمیم می‌گیرد.
تب ممکن است بالا برود، فرد حس سنگینی شدید، کاهش واضح شنوایی و گاهی سرگیجه و تهوع دارد. در بعضی موارد، ناگهان درد کم میشود اما ترشح چرکی یا خون‌آلود از گوش خارج میشود که معمولا نشانه پارگی پرده گوش است و نیاز به ویزیت فوری پزشک دارد. برخی از خطرات عفونت گوش میانی نیز در صورت گسترش یا تداوم عفونت ایجاد می‌شوند و به بررسی پزشکی نیاز دارند.
در شرایط زیر باید زودتر به پزشک مراجعه کنید:
- درد شدید گوش
- تب بالا
- ترشح چرکی یا خونی از گوش
- کاهش واضح شنوایی، وزوز آزاردهنده یا احساس چرخش سر
- سردرد شدید یا تورم اطراف گوش
- عفونت در نوزادان زیر ۶ ماه، زنان باردار یا افراد با نقص ایمنی
پزشکان پیشنهادی
دکتر محمدباقر بخشی پور
متخصص گوش و حلق و بینی
دکتر غلامرضا پولادفر
فوق تخصص بیماری های عفونی کودکان
دکتر سید مهدی سنبلستان
متخصص گوش و حلق و بینی
دکتر یلدا ایزدپرست
فوق تخصص بیماریهای گوش
دکتر اعظم خیرمند پاریزی
متخصص گوش و حلق و بینی
دکتر حسین محمودی
متخصص گوش، گلو، بینی و جراحی سر و گردننتیجه گیری
عفونت گوش میانی معمولا پس از عفونت‌های تنفسی ایجاد میشود و میتواند با گوش‌درد، احساس پری، کاهش شنوایی، تب یا ترشح گوش همراه باشد. درمان آن به علت و شدت بیماری بستگی دارد و در همه موارد به آنتی‌بیوتیک نیاز نیست. اگر درد شدید، تب بالا، ترشح چرکی یا خونی، کاهش واضح شنوایی، سرگیجه یا تورم اطراف گوش ایجاد شده است، بهتر است برای معاینه و تشخیص دقیق به پزشک مراجعه کنید. تشخیص و درمان به‌موقع میتواند از ماندگار شدن عفونت، کاهش شنوایی و عوارض نادر اما جدی جلوگیری کند. برای دریافت مشاوره و نوبت می‌توانید از خدمات بهترین دکتر گوش و حلق و بینی ایران یا بهترین دکتر گوش درد ایران استفاده کنید.
دکترتو مراقب سلامتی شماست!
پرسش‌های متداول
بله؛ این درد معمولا به‌صورت تیرکشنده یا ضربان‌دار در عمق گوش حس میشود و شب‌ها و هنگام دراز کشیدن شدت می‌گیرد. در کودکان، درد باعث بی‌خوابی، گریه، چسبیدن به والدین یا کشیدن گوش میشود. با شروع درمان و کاهش التهاب، درد معمولا کمتر میشود. اگر با مسکن هم آرام نشود، باید حتما معاینه شوید.
اگر گوش میانی عفونت کند معمولا مایع و التهاب در فضای پشت پرده گوش ایجاد میشود و میتواند باعث درد، فشار، کاهش شنوایی و گاهی تب شود. با عفونت گوش میانی، مایع التهابی در فضای بسته پشت پرده گوش جمع میشود؛ فشار بالا می‌رود و درد و کاهش شنوایی ایجاد میشود. ممکن است تب، بی‌حالی و گاهی تهوع هم همراه باشد. اگر فشار خیلی زیاد شود، پرده گوش میتواند سوراخ شود و ترشح چرکی از گوش خارج شود. در اغلب موارد، با درمان مناسب عفونت کنترل میشود و پرده گوش به‌تدریج ترمیم میشود.
در بیشتر موارد، درد و تب طی ۳ تا ۵ روز اول کاهش پیدا می‌کند و فرد حدود یک هفته احساس بهبود واضح دارد. با این حال، ممکن است مایع پشت پرده گوش چند هفته باقی بماند و فقط باعث احساس کیپی و کاهش خفیف شنوایی شود. اگر علائم شدید بعد از درمان بهتر نشده یا بدتر شوند، لازم است مجدد توسط پزشک معاینه شوید.
کودکان زیر ۵ سال، کودکانی که در معرض دود سیگار قرار دارند، افراد مبتلا به آلرژی‌های تنفسی، کسانی که عفونت‌های مکرر سینوس یا سرماخوردگی دارند و بیماران با نقص سیستم ایمنی هم ریسک بالاتری دارند. شکاف کام و بعضی مشکلات ساختمانی گوش نیز میتواند خطر را افزایش دهد.
در مرحله اول می‌توانید به پزشک عمومی مراجعه کنید تا معاینه اولیه انجام شود و در صورت نیاز، دارو تجویز شود. برای کودکان، متخصص اطفال انتخاب مناسبی است. اگر عفونت‌ها مکرر، مزمن، همراه با کاهش شنوایی طولانی‌مدت یا ترشح مداوم باشند، ممکن است به متخصص گوش و حلق و بینی ارجاع شوید تا بررسی دقیق‌تری انجام شود.
بله. عفونت گوش میانی میتواند پس از سرماخوردگی ایجاد شود، زیرا التهاب و گرفتگی شیپور استاش در زمان سرماخوردگی باعث تجمع مایع در گوش میانی میشود و شرایط را برای عفونت فراهم می‌کند.
