ریزش مو سکهای در کودکان نوعی بیماری خودایمنی است که باعث ایجاد لکههای صاف و گرد بدون مو میشود و معمولاً برای سلامت عمومی کودک خطرناک نیست.
ریزش مو در کودکان میتواند ناشی از عفونت قارچی پوست سر، آلوپسی آرهآتا، کمبودهای تغذیهای، مشکلات تیروئید، تب و استرس شدید یا عادتهایی مانند کشیدن مو باشد.
خارش سر همراه با ریزش مو میتواند ناشی از شوره و درماتیت سبورئیک، خشکی یا حساسیت پوستی، عفونت قارچی، پسوریازیس یا التهاب فولیکولهای مو باشد و گاهی این دو علامت علتهای جداگانه دارند.
ریزش مو در بارداری برخلاف افزایش معمول تراکم مو، بیشتر به تغییرات هورمونی ماههای اول، کمبود آهن، کمکاری تیروئید یا تغذیه ناکافی مربوط است.
درمان ریزش موی سکهای در زنان بر اساس شدت و گستردگی بیماری انتخاب میشود و روش یکسانی برای همه وجود ندارد.
آزمایش هورمونی برای ریزش مو یک پنل ثابت نیست و بر اساس الگوی ریزش، علائم همراه و علت احتمالی انتخاب میشود.
برخی داروها، از جمله شیمیدرمانی، بعضی داروهای اعصاب و ضدتشنج، داروهای هورمونی، بتابلوکرها، رقیقکنندههای خون و رتینوئیدهای خوراکی، میتوانند در بعضی افراد باعث ریزش مو شوند.
روغن آرگان برای ریزش مو بیشتر یک مراقبتکننده ساقه است و با حفظ رطوبت، کاهش وز و شکنندگی، ظاهر مو را سالمتر میکند؛ اما رشد فولیکول یا توقف ریزش از ریشه را ثابت نکرده است.
ریزش ناگهانی مو در زنان میتواند بهصورت کمپشتی منتشر یا لکههای خالی ایجاد شود و علت آن از استرس شدید، بیماری و تب تا تغییرات هورمونی، زایمان، کاهش وزن، کمبود آهن، اختلال تیروئید و برخی داروها متفاوت است.
کراتین مو معمولاً مستقیماً باعث ریزش از ریشه نمیشود؛ شایعترین آسیب آن، ضعیفشدن ساقه و شکستگی تارهای مو بر اثر مواد شیمیایی و حرارت است.
روغن رزماری بر اساس شواهد محدود، امیدوارکنندهترین گزینه طبیعی برای ریزش موی ارثی است؛ در یک مطالعه ششماهه افزایش تعداد موها مشاهده شد، اما شواهد آن با درمانهای استاندارد قابلمقایسه نیست.
ریزش موی سکهای معمولاً به آلوپسی آرهآتا مربوط است؛ بیماریای خودایمنی که در آن سیستم ایمنی به فولیکولهای مو حمله میکند و لکههای گرد یا نامنظم بدون مو ایجاد میشود.