عوارض بعد از عمل تنگی کانال نخاع شامل دو دسته است: عوارض شایع و موقتی مانند درد محل جراحی، خشکی کمر یا گردن، گزگز و ضعف خفیف پاها که با استراحت و توانبخشی بهبود مییابند، و عوارض جدی و نادر مانند عفونت، خونریزی، لخته خون، نشت مایع نخاعی یا آسیب...
تنگی کانال نخاع کمر به معنای باریک شدن فضای عبور اعصاب در ناحیه پایین کمر است که هنگام راه رفتن یا ایستادن طولانی باعث سنگینی، گزگز، بیحسی یا ضعف در پاها میشود و با نشستن یا خم شدن به جلو بهبود مییابد.
عمل جراحی تنگی کانال نخاع با برداشتن بخشهایی از استخوان، رباط یا بافت ضخیمشده برای کاهش فشار روی نخاع و ریشههای عصبی انجام میشود.
تغذیه نمیتواند تنگی کانال نخاع را درمان کند یا فضای نخاع را باز کند، اما یک رژیم غذایی مناسب میتواند به کنترل وزن، کاهش التهاب، حفظ سلامت استخوانها و عضلات و بهبود یبوست کمک کند.
تنگی کانال نخاع یعنی باریک شدن فضای عبور نخاع یا ریشههای عصبی در ستون فقرات که میتواند باعث درد، بیحسی، گزگز و ضعف در اندامها شود.
تنگی کانال نخاع گردن به باریکشدن فضای استخوانی در ناحیه گردن گفته میشود که نخاع یا ریشههای عصبی را تحت فشار قرار میدهد.
قرصهای تجویزشده برای تنگی کانال نخاع فقط علائمی مانند درد، التهاب، اسپاسم و تحریک عصبی را کنترل میکنند و فضای تنگشده کانال را باز نمیکنند.
تنگی کانال نخاعی همیشه خطرناک نیست، اما اگر فشار روی نخاع یا ریشههای عصبی زیاد شود، میتواند عوارض جدی ایجاد کند.
تنگی کانال نخاع بسته به محل فشار روی نخاع یا ریشههای عصبی، علائم متفاوتی ایجاد میکند: در کمر معمولاً درد و گزگز پاها در زمان راه رفتن و ایستادن ایجاد میشود و با نشستن بهتر میشود؛ در گردن ممکن است دستها، پاها و تعادل درگیر شوند.
تزریق اپیدورال کورتون برای کاهش درد تیرکشنده و التهاب ریشههای عصبی در برخی افراد مبتلا به تنگی کانال نخاع استفاده میشود، اما تنگی استخوانی یا ساختاری را درمان نمیکند و اثر آن معمولاً موقت است.
درمان تنگی کانال نخاع به شدت فشار روی عصب، محل تنگی، سن، بیماریهای همراه و میزان محدودیت حرکتی وابسته است و روشها از اصلاح فعالیت و فیزیوتراپی تا دارو، تزریق و جراحی را شامل میشود.
پیادهروی کوتاه، منظم و روی سطح صاف در تنگی کانال نخاع خفیف تا متوسط مفید است و به حفظ تحرک، تقویت عضلات و بهبود تعادل کمک میکند.