پیرمردی که در ۹۵ سالگی با دویدن، سالم و سر حال است

0

در حالی که هم سن و سال‌هایش در خانه سالمندان مشغول خوردن کنسرو هلو یا استراحتی طولانی هستند، جرج ایتزوِیلر ۹۵ ساله ۳ بار در هفته یک مسیر ۸ کیلومتری در کوه را می‌دود.

جرج سال ۱۹۲۰ به دنیا آمد و ۶۸ سال است که با همسرش زندگی می‌کند. روباه نقره‌ای پنسیلوانیا در مورد ورزشکار دانستن خود بسیار فروتن است. او قبل از اشاره به رکورد دوندگی بیش از ۱۶۰۰۰ کیلومتر خود در طی سال‌های مختلف، با بی خیالی می‌گوید: «من خودم را دونده نمی‌دانم». همینطور با سرخوشی از سنش می‌گوید: «بیشتر افراد هم‌سن من الان زنده نیستند.»

جرج مهندس سابق الکترونیک است که دویدن را از ۴۹ سالگی شروع کرد و در ۶۷ سالگی در ماراتن نیویورک دوید. در ۶۰ تا ۷۰ سالگی‌ تمام ۴۸ قله‎ی ۱۲۰۰ متری نیوهمپشایر را فتح کرد و اخیرا در ۹۱ سالگی گیاه‌خوار شده است.

در ۸ سال گذشته جرج یک تیم از دونده‌های حرفه‌ای جمع کرده است که به خودشان پیرمردهای کوه می‌گویند تا یک دوی استقامتی ۸۰ کیلومتری را در مرکز پنسیلوانیا انجام دهند. جرج اجازه نمی‌دهد افراد جوان‌تر از ۶۵ سال به این گروه بپیوندند. اما مهم‌ترین رویداد برای او مسابقه دوی ۱۲ کیلومتر در بلندترین قله‌ی شمال نیوهمپشایر با ارتفاع ۱۳۰۰ متر است. جرج پیرترین فردی است که تا کنون این مسابقه را انجام داده و البته ۱۰ بار تا پایان آن دویده است. او می‌گوید: «اینطور که به نظر میاد من مثل هم‌سن و سال‌های ۹۰ ساله‌ام در حال پیر شدن نیستم.»

این کهنه سرباز می‌گوید آمار دقیق دویدنش شامل مدت زمان، نوع دویدن و مسافت را ثبت می‌کند. این آمار محرک اوست تا دوباره برای دویدن برود.

در ادامه یک مصاحبه‌ی کوتاه با این پیرمرد ۹۵ ساله‌ی دونده و سالم بخوانید.

چرا دوست دارید در کوه بدوید؟

در کوه می‌توانم بیشترین تلاش خودم را با کمترین ریسک برای زانوهایم انجام دهم. به همین خاطر دوست دارم از کوه بالا بروم نه پایین. حدود ۶۰ سالگی غضروف زانوی چپم کمی آسیب دید و مجبور شدم جراحی آرتروسکپی زانو انجام دهم. دکترها به من توصیه کردند که برای دویدن مارتن نروم. با این حال دویدن کوه واشنگتن مثل نیمی از تلاش برای ماراتن زحمت دارد اما با ریسک بسیار کمتر برای زانوهایم.

وقتی بیرون هستید به چه چیزی فکر می‌کنید؟

اگر با دوستانم باشم داستان تعریف می‌کنیم. داستان‌هایی که بعضی‌ از آن‌ها را تا الان ۲، ۳ بار تعریف کردیم. واقعیتش من تا وقتی که در مسابقه نباشم در مورد دویدن فکر نمی‌کنم. آن موقع است که روی پیچ بعدی متمرکز می‌شوم. من سعی می‌کنم در هرپیچ مماس و به شکلی بدوم که مسیر کوتاه شود. اگر حواسم به مسابقه نباشد ذهنم پریشان می‌شود و به چیزهایی فکر می‌کنم که وقتی روی صندلی هم نشستم به آن‌ها فکر می‌کنم.

رژیم غذایی روزانه‌ی شما چیست؟

برای صبحانه معمولا غلات صبحانه، اوتمیل(صبحانه‌ای با جوی دو سر)، بلوبری، موز و شیر سویا می‌خورم. همیشه بعد از هر وعده‌ی غذایی‌ دسر می‌خورم. معمولا پرتقال، سیب یا موز برای صبح‌ها بهترین دسر برای من است.
برای ناهار پیاز خام را با گوجه، فلفل قرمز و سبزیجات یخ زده، کمی برنج گرم می‌کنم. گاهی از کنسرو لوبیا و مقداری از آبش به عنوان نمک استفاده می‌کنم. بعد از آن هم سیب، هلو یا مقداری آلو یا هر میوه‌ی دیگری که فصلش باشد می‌خورم.
عصرها یک ساندویچ تُست با آواکادوی خام درست می‌کنم و بعد از آن حتما دسر میوه می‌‌خورم.

تا کی این روند دویدن را ادامه می‌دهید؟

تا وقتی که مجبور نشوم دویدن را متوقف کنم، دست از آن نمی‌کشم. برنامه‌ی من دویدن کوه واشنگتن (بلندترین قله در شمال شرقی آمریکا با ۱۹۰۰ متر ارتفاع) در ۱۰۰ سالگی است. می‌خواهم تا خط پایان بدوم و بعد اگر قرار است دیگر زندگی نکنم، می‌‌توانم آنجا بمیرم!

منبع: GQ

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید