علت خودکشی چیست و چگونه از خودکشی جلوگیری کنیم؟

نظرات درباره خودکشی

1. ناشناس گفت:

   ۱۴۰۴/۱۱/۱۷ در ۱۲:۴۹ ب٫ظ

   کاش هیچ وقت،هیشکی به مرحله ناامیدی و خودکشی نرسه،خیلی بده،ازیه طرف بخاطر اینکه به خانواده آسیب نرسه نمیتونی خودتو بکشی ازیه طرف هرروز داری میمیری، تموم افسردگی‌ها منشأ از کوچیکیمان داره،به امید روزی که انقد زجه نزنیم و گریه نکنیم تو خلوت و مرده باشیم و امیدوارم روحمون به آرامش برسه.

   پاسخ
   1. همیارِ دکترِتو گفت:

      ۱۴۰۴/۱۱/۱۸ در ۴:۰۶ ق٫ظ

      سلام. ممنونم
      در چنین شرایط سختی که احساس ناامیدی عمیق می‌کنید، مهم‌ترین قدم پذیرش نیاز به کمک تخصصی است. توصیه می‌کنم حتماً و بدون معطلی به یک روانپزشک یا روانشناس بالینی مراجعه کنید تا با همراهی حرفه‌ای و درمان مناسب، بتوانید این درد را کاهش دهید و به آرامش نزدیک‌تر شوید. شما تنها نیستید و با پشتیبانی درست، امکان بهبود و یافتن امید مجدد وجود دارد.

      پاسخ
2. سیاوش گفت:

   ۱۴۰۴/۱۱/۰۷ در ۵:۴۹ ب٫ظ

   سلام من ۱۷ سالمه خیلی تنهام.از قیافم بدم میاد متنفرم تو تحصیلم شکست خوردم پدر مادرمم بی پولن دیگه نمیخوام زنده باشم هیچ رفیقی ندارم از خودم متنفرم

   پاسخ
   1. همیار دکترتو گفت:

      ۱۴۰۴/۱۱/۰۸ در ۶:۰۸ ب٫ظ

      سلام بر شما
      می‌فهمیم که تحمل این احساسات چقدر سخت است اما این احساس‌ها قابلیت حل شدن دارند. با کسی که به او اعتماد دارید یا روان‌شناس صحبت کنید. صحبت با روانشناس امن بسیار کمک‌کننده است.
      دکتر روانشناس

      پاسخ
3. Erik گفت:

   ۱۴۰۴/۱۱/۰۴ در ۱۰:۲۸ ب٫ظ

   امشب شب تولدم بود،ازمردادماه،کسی ک دوسش،داشتم ترکم کرد،من تهران بودم واون بروجردمن رفتم باخانوادشم حرف زدم،امارهام کرد،یهورفتم توی تنهاییم،انزوا.ازطرفیم یکساله بیکارم،هرجورکاریوبگین رفتم ورزومه دادم وکسی قبولم نکرد،ازرفیقام جداشدم وانگاروجودندارم وکسی سراغمونمیگیره،برای خانوادمم اصلامهم نیستم،امشب ک تولدم بودکسی ب روی خودش نیاورد.
   خیلی دعاکردم،نمازخوندم،قران خوندم،گریه کردم،کارم شده گریه وناله ب درگاه خدا،اماانگاروجودنداره.
   هرراهی ک هرادمی گفت امتحان کردم امانشدکه بشه.
   خیلی دوسش داشتم،امااون رفت چون دلش،بایکی دیگه بود،فکرمیکردم امشب بهم پیام میده،امانه نداد:)
   امشب رفتم تو۲۴سالگی.
   اماهرشب ب خدامیگم خدایامنوازاین دنیاببر.
   ب خودکشیم خیلی فکرمیکنم،دلمم میخوادفرارکنم وبرم یه گوشه ای تنهاودورازهمه ی ادمازندگی کنم اماپول ندارم.
   پول مشاوره ام ندارم.
   فقط خستم خیلی،دلم میخوادبمیرم وهمه چی تموم،بشه.
   این عشق توی وجودم بمیره:)

   پاسخ
   1. همیارِ دکترِتو گفت:

      ۱۴۰۴/۱۱/۱۶ در ۲:۰۸ ق٫ظ

      سلام. اول از همه، تولدتون مبارک. می‌دونم این کلمات در این شرایط شاید آرومتون نکنن، اما واقعاً بهتون تبریک می‌گم که تا اینجا اومدین و با اینهمه درد، هنوز نفس می‌کشید. این نشون‌دهنده قدرت زیادی تو وجودته. از دست دادن عشق، احساس طردشدگی، بیکاری و انزوا — واقعاً طاقت‌سوزه. این احساس که هیچ‌کس تو رو نمی‌بینه یا وجودت مهم نیست، یکی از سنگین‌ترین بارهای روحیه. ولی حقیقت اینه که تو تنها نیستی؛ خیلی‌ها این تاریکی رو تجربه می‌کنن، حتی اگر نشون ندن.
      فکر خودکشی یه فریاد کمک‌خواهیِ روح خسته‌ست، نه یه راه حل.
      برای لحظه‌ای هم که شده، فرار به تنهایی رو فراموش کنین. الان نیاز به یک دست کمک‌کننده داری، نه فرار. قدم بعدی می‌تونه مراجعه به یک مرکز خدمات روانی دولتی یا دانشگاهی باشه که هزینه بسیار کم یا رایگان دارن.
      امشب سخت‌ترین شب سالتون بود، اما صبح فردا یه روز جدید شروع می‌شه. لطفاً به خودت یه فرصت دیگه بده.

      پاسخ
4. Arsham گفت:

   ۱۴۰۴/۱۱/۰۴ در ۱۰:۲۷ ب٫ظ

   امشب شب تولدم بود،ازمردادماه،کسی ک دوسش،داشتم ترکم کرد،من تهران بودم واون بروجردمن رفتم باخانوادشم حرف زدم،امارهام کرد،یهورفتم توی تنهاییم،انزوا.ازطرفیم یکساله بیکارم،هرجورکاریوبگین رفتم ورزومه دادم وکسی قبولم نکرد،ازرفیقام جداشدم وانگاروجودندارم وکسی سراغمونمیگیره،برای خانوادمم اصلامهم نیستم،امشب ک تولدم بودکسی ب روی خودش نیاورد.
   خیلی دعاکردم،نمازخوندم،قران خوندم،گریه کردم،کارم شده گریه وناله ب درگاه خدا،اماانگاروجودنداره.
   هرراهی ک هرادمی گفت امتحان کردم امانشدکه بشه.
   خیلی دوسش داشتم،امااون رفت چون دلش،بایکی دیگه بود،فکرمیکردم امشب بهم پیام میده،امانه نداد:)
   امشب رفتم تو۲۴سالگی.
   اماهرشب ب خدامیگم خدایامنوازاین دنیاببر.
   ب خودکشیم خیلی فکرمیکنم،دلمم میخوادفرارکنم وبرم یه گوشه ای تنهاودورازهمه ی ادمازندگی کنم اماپول ندارم.
   پول مشاوره ام ندارم.
   فقط خستم خیلی،دلم میخوادبمیرم وهمه چی تموم،بشه.
   این عشق توی وجودم بمیره:)

   پاسخ
5. امیر گفت:

   ۱۴۰۴/۱۱/۰۱ در ۹:۳۷ ب٫ظ

   سلام امیرم ۱۷سالمه توی این سال هایی که زندگی کردم خیلی زجر کشیدم مشکلات خانوادگی سرکار فشار امتحانات نهایی و درس خوندن هیچ دوستی ندارم هیچ تفریحی ندارم فشار عصبی زیادی رومه زود عصبی میشم استرس و اضطراب شدید دارم قرص مصرف میکنم هیچ دلخوشی به زندگی ندارم نمیتونم تمرکز کنم درس بخونم سر درد تپش قلب سردی دست و پا از ۱۳سالگی سر کار میرم آرزو هایی داشتم که همش از بین رفت داشتن ی کنسول بازی ی گوشی خوب که اکثر دوستام داشتن منزوی ام

   پاسخ
6. امیر گفت:

   ۱۴۰۴/۱۱/۰۱ در ۹:۳۶ ب٫ظ

   سلام امیرم ۱۷سالمه توی این سال هایی که زندگی کردم خیلی زجر کشیدم مشکلات خانوادگی سرکار فشار امتحانات نهایی و درس خوندن هیچ دوستی ندارم هیچ تفریحی ندارم فشار عصبی زیادی رومه زود عصبی میشم استرس و اضطراب شدید دارم قرص مصرف میکنم هیچ دلخوشی به زندگی ندارم نمیتونم تمرکز کنم درس بخونم سر درد تپش قلب سردی دست و پا از ۱۳سالگی سر کار میرم آرزو هایی داشتم که همش از بین رفت داشتن ی کنسول بازی ی گوشی خوب که اکثر دوستام داشتن منزوی ام قدرت تکلمم خوب نیست لهجه دارم و وقتی حرف میزنم خجالت میکشم

   پاسخ
   1. همیارِ دکترِتو گفت:

      ۱۴۰۴/۱۱/۱۳ در ۴:۴۶ ق٫ظ

      سلام امیر عزیز، حرف‌های شما نشان می‌دهد که بار سنگینی را به دوش می‌کشید و این کاملاً قابل درک است. با این حجم از فشار، طبیعی است که احساس خستگی و ناامیدی کنی. مهم است بدانی که این احساسات و شرایط، نتیجه مقاومت و تحمل بالای تو در این سال‌هاست، نه ضعف.
      قدم بعدی و ضروری، صحبت با یک روانشناس یا روانپزشک متخصص نوجوانان است. آن‌ها می‌توانند به تو کمک کنند تا مهارت‌های مقابله با استرس را یاد بگیری، تمرکزت را بهبود ببخشی و بار فشارها را سبک‌تر کنی. این حمایت تخصصی می‌تواند نقطه شروعی برای ساختن شرایط بهتر باشد. تو لایق زندگی آرام‌تر و شادتری هستی.
      روانشناس خوب

      پاسخ
7. محمدرضا شفیعی گفت:

   ۱۴۰۴/۱۰/۳۰ در ۶:۳۲ ب٫ظ

   سلام، من خیلی درد ورنج کشیدم، سالها بدون جا مکان بودم ، پدر مادرم فوت کردن، هر کسی هر چند ماهی بمن جا داد، و الان رسیدم ته خط، حتی انگیزه ندارم برم غذایی برای خودم بخرم بخورم،این چندروز اخر بدون خرید خوراک فقط موندم تا بمیرم، خیلی برام سخت گذشت سالها ،رسبدم به بن بست، وجودش ندارم خودکشی کنم ولی میدونم زورای آخرمه، دلم تنگه خانواده برادر خواهرام ووو دوستانی که بهم تا اینجا لطف کردن میشه،‌ولی هیچ راه حلی وحودنداره غیر مردن و خودکشی

   پاسخ
   1. همیارِ دکترِتو گفت:

      ۱۴۰۴/۱۱/۱۲ در ۴:۳۷ ق٫ظ

      سلام. از ته قلب متأسفم که چنین دوران سختی را پشت سر می‌گذارید و این احساس تنهایی و بن‌بست را تجربه می‌کنید. این درد و رنجی که توصیف می‌کنید، واقعی و بسیار سنگین است.
      حتی یک تماس ساده با یک دویت یا رفیق می‌تواند دریچه‌ای برای شروع مسیر کمک و بهبود باشد. جان شما بسیار ارزشمند است و شایسته دریافت حمایت و آرامش است
      در چنین شرایطی، اولین و ضروری‌ترین قدم، دریافت کمک فوری از یک متخصص سلامت روان، مانند روانپزشک یا روانشناس است. آن‌ها می‌توانند در مدیریت این لحظات بسیار دشوار و یافتن امید و راه‌حل، همراه شما باشند. شما تنها نیستید و این احساس که به ته خط رسیده‌اید، می‌تواند با حمایت درست بهبود یابد.

      پاسخ
8. مینا گفت:

   ۱۴۰۴/۱۰/۲۹ در ۹:۴۹ ب٫ظ

   کنکور لعنتی امیدمو گرفته … مقایسه بی اندازه خانواده حجم درسا نتایج ازمونا عقب افتادگی های درسی امتحانات مدرسه و هزار چیز دیگه …. دیگه نمی تونم … چندین بار این فکر به سرم زده و هر سری یجور ادامه دادم ولی این سری حتی امیدی هم ندارم و میخوام زودتر تموم بشه …. بخاطر مقایسه و فشار های زیاد افسردگی گرفتم ولی سعی میکنم کسی چیزی نفهمه که بهم نگن مریض ….. فقط نگران عذاب الهیم …. وگرنه دیگه هیچی برام مهم نیست….

   پاسخ
   1. همیارِ دکترِتو گفت:

      ۱۴۰۴/۱۱/۱۱ در ۹:۴۷ ب٫ظ

      مینای عزیز این حرفهای شما، ترکیب بسیار سنگینی از استرس، اضطراب، افسردگی و فشار روانیه که در شرایط کنکور برای برخی پیش می‌آد. احساس درماندگی این نشانه “مریض بودن” نیست، بلکه نشانه زیر بار سنگینی رفتن است که از عهده هر انسانی خارج است.
      اولین و ضروری‌ترین قدم، صحبت کردن با یک روانشناس یا مشاور است. آنجا مکانی امن است و کسی قضاوتت نمی‌کند. آنها دقیقاً برای کمک در چنین موقعیت‌هایی آموزش دیده‌اند. در کنار آن، اگر امکانش هست، صحبت با یک فرد قابل اعتماد در خانواده (حتی اگر فکر می‌کنی متوجه نمی‌شوند) یا یک مشاور مدرسه می‌تواند نقطه شروعی برای کاهش فشار باشد.
      روانشناس خوب

      پاسخ
9. سید گفت:

   ۱۴۰۴/۱۰/۲۳ در ۲:۰۴ ق٫ظ

   سلام من پسرم 16 سالمه
   و بگم پدرومادر بزرگم با ما زندگی میکنن و بچگی خیلی عجیبی داشتم و پر از دعوا و کتک و فحش
   و نتیجه شد کلی استرس و حملات پانیک برام درست کرد که تا الان درگیر آنها هستم و حقيقتا درسته زندگی نسبتا خوبی داریم و همیشه تو خونه ما کلی دعوا و فحش هستش و هیچوقت روز آرومی نداشتم و همه خوانوادم عقده ای و تیکه عصبی دارن که متاسفانه ارثی هستش و فقط به من ارث نرسیده.
   من همیشه ساکت بودم و درباره‌ی مسخره کردن ویا کتک زدن آنها همیشه ساکت بودم
   ولی چیز عجیب که من داشتم همیشه درون من امید بود که الان رفته و دیگه صبر و امید من قطع شده.
   چون من تنها امیدی که داشتم
   من از یک دختری خوشم آمده بوده و بهش گفتم و منو رد کرد و الان حقيقتا هیچ حال خوبی ندارم و افسردگی خیلی بدی گرفتم
   من همیشه برای کم کردن استرس یا حملات پانیک قرص کدئین میخوردم یا سیگار میکشدم و بعضی اوقات الکل
   ولی الان هیچ فایده نداره
   مصرف من زیادت تر شد ولی اصلا دیگه آروم نمیشم
   و هروز دارم درد میکشم و هروز به خودم میگم تنها راه فرار از این درد خودکشی هستش
   و حقيقتا بابام تفنگ داره و خیلی دارم فکر میکنم خودم رو خلاص کنم

   پاسخ
   1. همیارِ دکترِتو گفت:

      ۱۴۰۴/۱۱/۰۹ در ۳:۴۵ ب٫ظ

      سلام. واقعاً می‌فهمم چه فشار و درد روانی را تجربه می‌کنید و این حس که هیچ راهی ندارید، خیلی سنگین است، اما مهم است بدانید که شرایط فعلی شما موقت است و درمان می‌تواند اثر واقعی داشته باشد. حملات پانیک، افسردگی و استرس طولانی‌مدت با دارو و روان‌درمانی قابل کنترل هستند و بسیاری از افرادی که تجربه شرایط شبیه شما را داشته‌اند، حالا زندگی عادی و پر امیدی دارند.
      به علاوه، اینکه شما متوجه رفتارهای خانواده و واکنش‌های خودتان هستید یعنی قدرت خودآگاهی بالایی دارید و این بزرگ‌ترین قدم برای تغییر است. راه‌های سالمی برای آرامش وجود دارد؛ تکنیک‌های تنفس عمیق، ورزش سبک، برنامه منظم خواب و ارتباط با یک مشاور می‌تواند آرامش شما را کم‌کم بازگرداند.
      امیدتان را از دست ندهید، این مرحله سخت است ولی گذراست، و کمک گرفتن از متخصص، واقعاً می‌تواند زندگی شما را به حالت بهتری برگرداند. حتی گام‌های کوچک روزانه مثل صحبت با یک مشاور یا نوشتن احساساتتان، اثر بزرگ روی آرامش ذهنی دارد. شما تنها نیستید و راهی برای بهتر شدن هست.
      متخصص روانپزشک

      پاسخ
10. X گفت:

    ۱۴۰۴/۱۰/۲۲ در ۱۰:۲۴ ب٫ظ

    سلام.
    پسری ۱۷ ساله هستم. از یک خانواده متوسط با محدودیت‌ها و مشکلات مالی و خانوادگی. از ۱۵ سالگی به منظور جبران عقده‌ها و حقارت‌ها، به مطالعه فلسفه و علم پرداختم. با مطالعه در زمینه زیست‌شناسی تکاملی و بیوشیمی و فیزیک، به این نتیجه رسیدم که در نهایت یک ماشین پیچیده شیمیایی‌ حامل اطلاعات ژنتیکی برای تکثیر هستم! و به پوچ بودن زندگی، اخلاق و مفاهیم انسانی رسیدم. به جبرگرایی اعتقاد پیدا کردم. هیچ امید خاصی ندارم و رمقی برای ادامه دادن در وجودم نیست و مشکلات خانوادگی و مالی نیز بسیار مرا آزار می‌دهد. دوستان زیادی نیز ندارم. اگر امکان دارد بنده را راهنمایی کنید، زیرا مدت زیادی است که به طور جدی به مرگ و نیستی و برنامه‌ریزی برای تحقق آن در آینده فکر می‌کنم، سپاسگزارم، با آرزوی نیک‌بختی.

    پاسخ
    1. همیارِ دکترِتو گفت:

       ۱۴۰۴/۱۱/۰۹ در ۳:۵۳ ب٫ظ

       سلام. حرف‌هایی که زدید نشان می‌دهد فشار روانی بسیار شدیدی را تحمل می‌کنید و اینکه به مرگ فکر می‌کنید نشانه ضعف نیست، نشانه این است که به کمک فوری نیاز دارید. نگاه علمی به انسان درست است، اما نتیجه‌گیری «پوچیِ الزام‌آور» تنها تفسیر ممکن نیست؛ مغزِ در رنج، معنا و امید را موقتاً خاموش می‌کند و این حالت با درمان قابل تغییر است. لطفاً این را تنها نگذرانید و هرچه زودتر با روان‌پزشک یا روان‌شناس بالینی صحبت کنید؛ درمان می‌تواند افکار جبرگرایانه و ناامیدی را به‌طور واقعی کاهش دهد.
       روانشناس خوب

       پاسخ