عمل جراحی بینی به روش بسته، تکنیک کم تهاجمی و مدرنی برای رفع نواقص سطحی و جزیی بینی است که در آن برشها برخلاف روش جراحی بینی باز از روی پوست نیستند و از داخل سوراخ بینی انجام میشوند. عمل بسته بینی نسبت به نوع باز، درد، تورم، خونریزی کمتر و دوره نقاهت کمتری دارد.
عمل پولیپ بینی یا پولیپکتومی روشی برای برداشتن تودههای خوشخیم داخل بینی و سینوسهاست که باعث گرفتگی، کاهش بویایی و سینوزیت مزمن میشوند. زمانی که درمانهای دارویی مانند اسپری کورتونی یا شستوشوی بینی مؤثر نباشند، جراحی میتواند راهکار مؤثری باشد. این عمل با هدف بهبود تنفس، کاهش التهاب و پیشگیری از عود عفونتهای سینوسی انجام میشود. بسته به اندازه و محل پولیپها، جراحی میتواند به روش آندوسکوپی، لیزر یا بدون بیهوشی صورت گیرد. جراحی پولیپ بینی معمولاً کمخطر است و با رعایت مراقبتهای بعد از عمل، تنفس، خواب و کیفیت زندگی بیمار بهبود قابل توجهی پیدا میکند.
معمولا بینی گوشتی دارای پرههای بزرگ و پوست ضخیم است. این نوع بینی استخوان و غضروفهای ضعیفی دارد و همین مسئله باعث سخت شدن کار عمل بینی گوشتی در این افراد میشود.
عمل باز بینی بیشتر برای جراحیهای بینی سخت استفاده میشود. افرادی که بینی گوشتی دارند یا دچار انحراف بینی هستند معمولا با این روش جراحی میشوند و در این تکنیک تعداد برشهای بینی بیشتر است.
هدف اصلی عمل بینی عروسکی یا فانتزی، کوچک کردن بینی است که در آن بینی به شکل کاملا فانتزی در میآید، از نمای نیم رخ قوس زیادی به بینی داده میشود تا حالت کاملا سربالا بگیرد. از نمای روبهرو هم بینی عروسکی کاملا باریک دیده میشود. متقاضی عمل بینی عروسکی باید صورت ظریف و بافت و غضروف محکمی داشته باشد.
سینوزیت مزمن نوعی التهاب طولانیمدت در حفرههای سینوسی اطراف بینی است که بیش از ۱۲ هفته ادامه دارد و با علائمی مانند گرفتگی بینی، فشار در صورت، ترشحات غلیظ و کاهش حس بویایی همراه است. این بیماری معمولاً در اثر ترکیبی از عفونتهای مکرر، آلرژی، پولیپ بینی یا انحراف تیغه بینی ایجاد میشود. تشخیص آن از طریق معاینه، اندوسکوپی یا سیتیاسکن انجام میگیرد. درمان سینوزیت مزمن بر کاهش التهاب و باز کردن مسیر سینوسها تمرکز دارد و شامل داروهای ضدالتهاب، اسپری بینی یا جراحی اندوسکوپیک در موارد شدید است.
سینوزیت حاد بهعنوان التهاب کوتاهمدت در حفرههای سینوسی اطراف بینی شناخته میشود و معمولاً پس از عفونتهای ویروسی یا باکتریایی دستگاه تنفسی رخ میدهد. این بیماری باعث تورم مخاط سینوسها، تجمع ترشحات و ایجاد فشار یا درد در ناحیه صورت میشود. مدت زمان آن معمولاً کمتر از چهار هفته است و اغلب بهصورت خودبهخود یا با درمانهای ساده برطرف میشود. شناخت علائم، مانند گرفتگی بینی، تب و سردرد، به تشخیص سریعتر کمک کرده و از بروز عوارض احتمالی جلوگیری میکند.
سینوس لاله گوش ناهنجاری مادرزادی کوچکی است که بهصورت سوراخ یا گودال ظریف در جلوی لاله گوش دیده میشود. این ساختار اغلب بیعلامت باقی میماند، اما میتواند بهدلیل تجمع کراتین یا ورود میکروارگانیسمها دچار التهاب و عفونت شود و با درد، قرمزی، تورم یا ترشح تظاهر کند. تشخیص معمولاً با معاینه بالینی ممکن است و در موارد پیچیده یا عوددار از تصویربرداری برای ارزیابی مسیر مجرا کمک گرفته میشود. درمان بسته به تظاهر بالینی از پایش تا مداخلات دارویی و در برخی بیماران، برداشت کامل مجرا را در بر میگیرد. پیشآگهی اغلب مطلوب است.
مهمترین دلیل ایجاد پریکندریت، التهاب پریکندریوم گوش است. پریکندریوم قسمت بسیار حساسی از گوش با بافتی مانند بافت همبند فیبری بین استخوان و مفاصل است که اطراف غضروف گوش را احاطه کرده و آن را تغذیه میکند.
هماتوم لاله گوش به معنی تجمع خون در فضای میان پوست و پرده نیامِ غضروفی است که معمولاً پس از ضربه مستقیم یا فشار مداوم رخ میدهد. این تجمع باعث تورم، درد، تغییر رنگ و گاه انسداد نسبی مجرای گوش میشود. در صورت تداوم، خون دلمهبسته میتواند زمینه نکروز غضروف و بدشکلی پایدار موسوم به گوش گلکلمی را فراهم کند. تشخیص عمدتاً بالینی و بر پایه مشاهده تورم بالارونده، حساسیت موضعی و سابقه تروما است و در شرایط خاص از تصویربرداری برای هرگونه آبسه یا درگیری عمقی کمک گرفته میشود. پیشآگهی با مداخله بهموقع مطلوب است.
آبسه لاله گوش یکی از بیماریهای شایع لاله گوش است که بهصورت تجمع چرک و تورم دردناک در قسمت غضروفی ایجاد میشود. این عارضه معمولاً به دلیل عفونت، آلرژی یا جراحت رخ میدهد و اگر بهموقع درمان نشود، میتواند گسترش یابد. تشخیص سریع و تخلیه آبسه توسط پزشک بهترین راه درمان است، اما در موارد خفیف میتوان از کمپرس گرم و مراقبتهای خانگی کمک گرفت. برای پیشگیری از آبسه، رعایت بهداشت و پرهیز از دستکاری لاله گوش ضروری است.
کیست لاله گوش یک توده کوچک و خوشخیم است که معمولاً از تجمع سلولهای پوستی یا چربی در زیر پوست بهوجود میآید. این کیست اغلب بدون درد بوده و بیشتر جنبه ظاهری دارد، اما در برخی موارد میتواند دچار التهاب یا عفونت شود و علائمی مانند قرمزی، تورم، درد و ترشح ایجاد کند. تشخیص معمولاً با معاینه ساده انجام میشود و درمان بسته به شرایط میتواند شامل تخلیه، دارو یا جراحی باشد.