نوبتگیری و مشاوره سریعتر در اپ دکترِتو
بیحسی دست راست میتواند نتیجه مشکلات مختلفی مانند فشار بر عصب، آسیبهای عضلانی یا مشکلات مرتبط با دیسک گردن باشد. برای درمان این مشکل، ابتدا تشخیص دقیق علت بیحسی اهمیت زیادی دارد. روشهای درمانی شامل فیزیوتراپی، داروهای ضد التهاب و در برخی موارد جراحی برای مشکلات شدید عصبی است. همچنین استفاده از کمپرس گرم یا سرد، اصلاح وضعیت نشستن و انجام تمرینات کششی میتواند به کاهش علائم بیحسی دست راست کمک کند.
سرگیجه هنگام بلند شدن (افت فشار خون ارتواستاتیک) عمدتاً به دلیل کاهش ناگهانی فشار خون هنگام تغییر وضعیت از نشسته یا خوابیده به ایستاده رخ میدهد. علت اصلی، تأخیر در تنظیم عروق خونی و قلب برای جبران نیروی جاذبه است که جریان خون به مغز موقتاً کم میشود. عوامل شایع شامل کمآبی، داروهای فشار خون یا ادرارآور، بیماریهای قلبی، کمخونی، دیابت، بارداری، سن بالا و اختلالات عصبی (پارکینسون) هستند. در زنان، تغییرات هورمونی و بارداری نقش بیشتری دارند. علائم شامل سرگیجه، تاری دید، ضعف و گاهی غش است. درمان با هیدراتاسیون، بلند شدن آهسته، جوراب فشاری و تنظیم داروها انجام میشود.
درمان فوری سرگیجه در خانه برای سرگیجههای خوشخیم (مانند BPPV) شامل مانور اپلی (Epley Maneuver) است که با ۴ حرکت ساده سر و بدن در ۹۰ ثانیه کریستالهای جابهجا شده گوش داخلی را به جای خود برمیگرداند و در اکثر موارد سرگیجه را همان لحظه قطع میکند. برای سرگیجه وضعیتی، نشستن فوری، نگاه ثابت به یک نقطه و تنفس آهسته مؤثر است. مصرف مایعات فراوان، کمپرس سرد روی پیشانی، استراحت در محیط تاریک و مصرف زنجبیل تازه یا چای زنجبیل نیز به سرعت علائم را کاهش میدهد. در صورت همراهی با استفراغ، قطره دیمنازین یا قرص بتاهیستین کمککننده است. اگر سرگیجه با ضعف یکطرفه، دوبینی یا سردرد شدید همراه بود، فوراً به اورژانس مراجعه کنید.
علت سرگیجه در زنان اغلب چندعاملی است. شایعترین دلایل شامل کمخونی (بهویژه کمبود آهن)، افت فشار خون وضعیتی، میگرن دهلیزی، بیماری منیر، اختلالات هورمونی (قاعدگی، بارداری، یائسگی)، استرس و اضطراب، کمآبی و مشکلات گوش داخلی (BPPV، لابیرنتیت) هستند. زنان به دلیل تغییرات هورمونی، بارداری و شیوع بالاتر میگرن (۳ برابر مردان) بیشتر در معرض سرگیجه قرار دارند. در سنین باروری، میگرن دهلیزی شایعترین علت است. در دوران یائسگی، افت استروژن و در بارداری، تغییرات حجم خون نقش دارند. تشخیص دقیق با معاینه نورولوژیک، تستهای تعادلی و آزمایش خون ممکن است.
درمان بیماری اس ام ای (SMA) در سالهای اخیر با پیشرفتهای چشمگیری همراه بوده و از یک بیماری ناتوانکننده به وضعیتی قابلمدیریت تبدیل شده است. داروهایی مانند اسپینرازا (Spinraza)، زولژنسما (Zolgensma) و ریسدیپلام (Risdiplam) با هدف اصلاح نقص ژنتیکی یا افزایش تولید پروتئین SMN، که برای عملکرد نورونهای حرکتی حیاتی است، توانستهاند روند پیشرفت بیماری را کند یا متوقف کنند. این درمانها بهویژه اگر در مراحل ابتدایی بیماری یا حتی قبل از بروز علائم آغاز شوند، تأثیر بیشتری دارند. اگرچه این داروها درمان قطعی محسوب نمیشوند، اما توانستهاند کیفیت زندگی بیماران را بهطور چشمگیری بهبود دهند و امید تازهای برای آینده درمان SMA ایجاد کنند.
بیماری SMA (آتروفی عضلانی نخاعی) درمان قطعی ندارد، اما درمانهای پیشرفته میتوانند پیشرفت بیماری را کند یا متوقف کنند. داروی نوسینرسن (Spinraza) با تزریق داخلنخاعی، ژندرمانی اوناسموژن آبپارووک (Zolgensma) برای کودکان زیر ۲ سال و ریسدیپلام (Evrysdi) خوراکی، بقای نورونهای حرکتی را افزایش میدهند. مطالعات نشان میدهند درمان زودهنگام (قبل از ۶ ماهگی) عملکرد حرکتی را بهطور چشمگیری بهبود میبخشد و طول عمر را افزایش میدهد. با این حال، آسیبهای موجود قابلبرگشت نیستند. تشخیص زودهنگام با غربالگری نوزادی و درمان تحت نظر متخصص نورولوژی کودکان حیاتی است.
عوارض ضربه مغزی از کوتاهمدت تا طولانیمدت متغیر است. عوارض کوتاهمدت شامل سردرد، گیجی، تهوع، استفراغ، اختلال حافظه و حساسیت به نور/صدا هستند که معمولاً در ۷-۱۰ روز بهبود مییابند. عوارض طولانیمدت شامل سندرم پس از ضربه مغزی با علائم پایدار سردرد، خستگی، افسردگی، اضطراب، مشکل تمرکز و اختلال خواب است. نظارت دقیق، استراحت کامل و ارزیابی نورولوژیک در موارد شدید ضروری است. بازگشت تدریجی به فعالیتها تحت نظر پزشک توصیه میشود.
ضربه مغزی در کودکان اتفاقی شایع است و به دلیل حساسیت مغز در حال رشد، خطرناکتر از بزرگسالان است. علائم شامل سردرد، گیجی، استفراغ مکرر، خوابآلودگی غیرعادی، تحریکپذیری، مشکل در تمرکز، تعادل یا بینایی هستند. مطالعات نشان میدهند بهبود در ۷-۱۴ روز رخ میدهد، اما نظارت ۲۴-۴۸ ساعت اول حیاتی است. استراحت کامل جسمی و ذهنی، اجتناب از فعالیتهای ورزشی و صفحهنمایش و بازگشت تدریجی به مدرسه/ورزش تحت نظر پزشک ضروری است. تصویربرداری (CT) در صورت علائم شدید یا تشنج انجام میشود. خطر "سندرم ضربه دوم" در صورت ضربه مجدد قبل از بهبودی کامل وجود دارد. والدین باید علائم را جدی بگیرند.
ضربه مغزی معمولاً باعث کما نمیشود، اما در موارد شدید (مانند خونریزی داخلجمجمهای یا آسیب گسترده مغزی) ممکن است به کما منجر شود. کما نشاندهنده آسیب جدی به ساقه مغز یا افزایش فشار داخلجمجمهای است. علائم هشدار شامل کاهش ناگهانی هوشیاری، عدم پاسخ به محرکها و تنفس غیرطبیعی هستند. مطالعات نشان میدهند کما پس از ضربه مغزی با پیشآگهی ضعیفتری همراه است و نیاز به مراقبتهای ویژه دارد. تصویربرداری فوری (CT/MRI)، کنترل فشار داخلجمجمهای و مانیتورینگ در ICU ضروری است. بهبودی کما به شدت آسیب و سرعت درمان بستگی دارد. ارزیابی فوری در اورژانس حیاتی است.
علائم ضربه مغزی شامل سردرد، گیجی، تهوع، استفراغ، اختلال حافظه، مشکل در تمرکز، حساسیت به نور یا صدا، خوابآلودگی غیرعادی، تاری دید و تغییرات خلقی است. این علائم ممکن است بلافاصله یا با تأخیر (تا ۴۸ ساعت) ظاهر شوند. مطالعات نشان میدهند در اکثر موارد در ۷-۱۰ روز بهبود مییابند، اما علائم شدید مانند تشنج یا کاهش هوشیاری نیاز به ارزیابی فوری دارند. استراحت کامل جسمی و ذهنی، اجتناب از فعالیتهای پرخطر و تصویربرداری (CT/MRI) در صورت لزوم ضروری است. نظارت دقیق در ۲۴-۴۸ ساعت اول حیاتی است.
ضربه به سر و تورم بعد از آن میتواند نشانهای از آسیب جدی مانند هماتوم (تجمع خون) یا ادم مغزی باشد. تورم موضعی در محل ضربه ممکن است به دلیل پارگی عروق کوچک یا التهاب ایجاد شود، اما تورم گسترده یا همراه با علائم عصبی خطرناک است. علائم هشدار شامل سردرد شدید، گیجی، تهوع، تشنج و کاهش هوشیاری هستند. مطالعات نشان میدهند تورم مغزی در ۲۴-۴۸ ساعت اول پس از ضربه نیاز به نظارت دقیق دارد. تصویربرداری (CT/MRI) برای تشخیص هماتوم یا ادم ضروری است. استراحت، اجتناب از فعالیت سنگین و مراجعه فوری به پزشک در صورت بروز علائم توصیه میشود.
پس از ضربه به سر، علائم خطرناک شامل سردرد شدید و مداوم، تهوع یا استفراغ مکرر، گیجی یا کاهش هوشیاری، تشنج، اختلالات بینایی (تاری یا دوبینی)، مشکل در تعادل یا راه رفتن، ضعف یا بیحسی در اندامها، خونریزی یا ترشح شفاف از گوش/بینی و خوابآلودگی غیرعادی هستند. این علائم ممکن است نشاندهنده خونریزی مغزی، ضربه مغزی یا آسیب جدی باشند. مطالعات نشان میدهند نظارت در ۲۴-۴۸ ساعت اول حیاتی است، زیرا عوارض میتوانند با تأخیر ظاهر شوند. در صورت بروز این علائم، مراجعه فوری به پزشک و انجام تصویربرداری (CT/MRI) برای تشخیص دقیق ضروری است.